بدان كه چون حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم در ميان قومي مبعوث گرديد كه پيشهء ايشان فصاحت وبلاغت در سخن بود وهر كس را به قدر فصاحت در ميزان اعتبار مىسنجيدند وشعراى حلو اللسان وخطباى فصيح البيان را از همهء خلق برتر مىديدند ، لهذا حق تعالى معجزهء كبراى آن حضرت را از جنس سخن گردانيد وقرآن مجيد را آورد وأول تحدّى نمود با ايشان كه : « مثل اين قرآن را بياوريد اگر راست مىگوئيد » « 1 » كه من پيغمبر نيستم واين قرآن را خود أنشأ مىكنم ؛ وبا وجود آنكه فصحا وبلغا در ميان ايشان زيادة از عدّ واحصا وبيشتر از ريگ صحرا بود وهمه به آن حضرت در مقام معارضه ومعانده بودند ودر ابطال امر آن حضرت به هر حيله مىكوشيدند زيرا كه آن حضرت در مقام ابطال دين ايشان كه بر آن نشو ونما كرده بودند درآمده بود وبتهاى ايشان را كه خدايان خود مىدانستند ومىپرستيدند به بدى ياد مىكرد وآباء واجدادشان را نسبت به كفر وفساد مىداد ورؤساى ايشان را كه باد نخوت در سر وسراب رياست در نظر داشتند بسوى خاكسارى وانقياد دعوت مىنمود بر مخالفت ورسالت خود وولايت أهل بيت خود عليهم السّلام وعيد آتش مىفرمود ؛ با اين مراتب اتيان به مثل قرآن ننمودند ، وبسى ظاهر است كه اگر قادر بودند در آن تكاهل نمىورزيدند ؛ پس باز بر ايشان توسعه نمود وفرمود : « ده سوره مثل سورههاى كوچك قرآن بياوريد » « 2 » ، ونياوردند ؛ وباز آسانتر كرد وفرمود : « همه با يكديگر معين وياور شويد ويك سوره مثل سورههاى اين قرآن بياوريد » « 3 » ، ومثل سورهء
هامش
( 1 ) . اشاره به آيهء 23 سورهء بقره .
( 2 ) . اشاره به آيهء 13 سورهء هود .
( 3 ) . اشاره به آيهء 38 سورهء يونس .