و نيز در همان كتاب به همان سند از ابن شاذان مسندا از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله روايت كرده كه فرمود : إن اللّه جعل لأخي علي فضائل لا تحصى كثيرة ، فمن ذكر فضيلة من فضائله مقرّا بها غفر اللّه له ما تقدّم من ذنبه و ما تأخّر ، و من كتب فضيلة من فضائله لم تزل الملائكة تستغفر له ما بقي لذلك الكتاب رسم ، و من استمع إلى فضيلة من فضائله غفر اللّه له الذنوب التي اكتسبها بالاستماع ، و من نظر إلى كتاب من فضائله غفر اللّه له الذنوب الّتي اكتسبها بالنظر . ثم قال : النظر إلى أخي علي بن أبي طالب عبادة ، و ذكره عبادة ، و لا يقبل اللّه إيمان عبد إلّا بولايته و البراءة من أعدائه « 1 » . يعنى : خدا براى برادرم على فضيلت‌هاى بسيارى قرار داده ، كسى كه ذكر كند فضيلتى از فضائل او را در حالتى كه اقراركننده باشد به آن ، مىآمرزد خدا گناهان گذشته و آيندهء او را ، و كسى كه بنويسد فضيلتى از فضائل او را هميشه طلب آمرزش مىكنند براى او فرشتگان ، و كسى كه استماع كند فضيلتى از فضائل او را مىآمرزد خدا براى او گناهانى را كه كسب كرده است به سبب استماع ، و كسى كه نظر كند به كتابى از فضائل او مىآمرزد خدا گناهان او را كه از راه نظر كردن كسب كرده . پس فرمود : نظر كردن بسوى برادرم على بن ابى طالب عبادت است ، و ذكر او كردن عبادت است ، و خدا نمىپذيرد ايمان بنده‌اى را مگر به دوست داشتن او و بيزارى جستن از