ابن شهر آشوب به سند معتبر روايت كرده است كه حضرت امام حسين عليه السّلام به عمر بن سعد گفت كه : به اين شادم كه بعد از آنكه مرا شهيد خواهى كرد ، از گندم عراق بسيارى نخواهى خورد ، آن ملعون از روى استهزا گفت كه : اگر گندم نباشد جو نيز خوب است ، پس چنان شد كه حضرت فرموده بود ، و امارت رى به او نرسيد ، و بر دست مختار كشته شد « 1 » . ايضاً روايت كرده است كه بويهاى خوشى كه از انبار حضرت غارت كردند همه خون شد ، و گياهها كه برده بودند همه آتش در آن افتاد « 2 » . و به روايت ديگر : از آن بوى خوش هر كه استعمال كرد از مرد و زن البتّه پيس شد « 3 » . ايضاً ابن شهر آشوب و ديگران روايت كرده‌اند كه حضرت سيّد الشّهداء عليه السّلام در صحراى كربلا تشنه شد ، خود را به كنار فرات رسانيد و آب بر گرفت كه بياشامد ، ملعونى تيرى به جانب آن جناب انداخت كه بر دهان مباركش نشست ، حضرت فرمود : خدا هرگز تو را سيراب نگرداند ، پس آن ملعون تشنه شد و هر چند آب مىخورد سيراب نمىشد تا آنكه خود را به شطّ فرات افكند ، و چندان آب آشاميد كه به آتش جهنّم و اصل گرديد « 4 » .