جلاء العيون ( فارسي ) — صفحة 766

كلينى و ابن قولويه به سند معتبر از حريز روايت كرده‌اند كه گفت : به خدمت حضرت صادق عليه السّلام عرض كردم : فداى تو شوم چه بسيار كم است بقاى شما اهل بيت و نزديك است اجلهاى شما به يكديگر با احتياج بسيار كه مردم بسوى شما دارند ؟ حضرت فرمود كه : هر يك از ما را صحيفه و نامه‌اى است كه در آن نوشته است كه آنچه بايد به آن عمل نمايند در مدّت امامت خود ، چون تمام شود آنچه به آن مأمور شده است ، مىداند كه عمرش به آخر رسيده ، پس حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به نزد او مىآيد و خبر وفات او را به او مىرساند ، و خبر مىدهد او را به درجات و منازلى كه نزد حق تعالى دارد . و جناب امام حسين عليه السّلام صحيفهء خود را خواند ، و در آن نامه نوشته بود آنچه بايد به عمل آورد و آنچه مىماند كه بعد از وفات بايد به عمل آورد ، و باقى ماند چيزى چند كه در ايّام حيات خود به عمل نياورده بود تا آنكه متوجّه قتال گرديد ، و آن امورى كه باقى ماند و به عمل نياورد آن بود كه ملائكه از حق تعالى سؤال كردند كه به يارى او فرود آيند و رخصت يافتند ، تا مهيّاى قتال گرديدند آن جناب شهيد شده بود ، چون به زمين آمدند او را شهيد يافتند ، گفتند : اى پروردگار ما رخصت دادى ما را كه به زمين برويم و او را يارى نمائيم ، چون فرود آمديم او را به رحمت خود برده بودى ، پس حق تعالى وحى كرد بسوى ايشان كه : ملازم قبر مقدّسهء او باشيد تا ببينيد او را كه بيرون آمده است از قبر خود و به دنيا رجوع كرده است ، پس او را يارى كنيد و بگرييد بر مصيبت او و به آنچه از شما فوت شده است از يارى او ، به درستى كه شما را مخصوص گردانيده‌ام به يارى كردن او و گريستن بر او ، پس جزع كردند و گريستند ملائكه براى تقرّب به حق تعالى به حسرت آنچه فوت شده بود از ايشان از يارى آن جناب ، چون آن جناب بيرون آيد ، ياوران او باشند « 1 » . ابن قولويه به سند معتبر از صفوان جمّال روايت كرده است كه گفت : در راه مكّه در خدمت حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام بودم در ما بين مكّه و مدينه ، روزى آن جناب را بسيار غمگين يافتم ، گفتم : يا بن رسول اللَّه سبب اندوه و حزن شما چيست ؟ حضرت فرمود كه : اگر تو بشنوى آنچه مىشنوم ، هرآينه تو را حالتى عارض شود كه قدرت بر