فصل پنجم در بيان كيفيّت وقوع مصيبت كبرى و واقعهء عظمى يعنى وفات سيّد انبياء محمّد مصطفى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است ، و كيفيّت تغسيل و تكفين و دفن و نماز بر آن حضرت ، و وقايعى كه مقارن آن و بعد از آن به وقوع پيوسته است
بدان كه اكثر علماى خاصّه و عامّه را اعتقاد آن است كه ارتحال سيّد انبيا به عالم بقا در روز دوشنبه بوده است ، و اكثر علماى شيعه را اعتقاد آن است كه آن روز بيست و هشتم ماه صفر بوده است ، و اكثر علماى عامّه روز دوازدهم ماه ربيع الأوّل گفتهاند ، و محمّد بن يعقوب كلينى از علماى ما به اين قول قائل شده است ، و قول اوّل أصح و أشهر است . بعضى از علماى عامّه دوّم ماه ربيع ، و بعضى اوّل ماه ربيع ، و بعضى هيجدهم ماه ربيع ، و بعضى دهم ماه ربيع ، و بعضى هشتم نيز گفتهاند ، و خلافى نيست كه در آن وقت از سن شريف آن حضرت شصت و سه سال گذشته بود ، و سال دهم هجرت بود .
و در كشف الغمّه از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام روايت كرده است كه : آن حضرت سال دهم هجرت به عالم بقا رحلت نمود و از عمر شريف آن حضرت شصت و سه سال گذشته بود ، چهل سال در مكّه ماند تا وحى بر او نازل شد ، بعد از آن سيزده سال ديگر در مكّه ماند ، چون به مدينه هجرت نمود پنجاه و سه سال از عمر شريفش گذشته بود و ده سال بعد از هجرت در مدينه ماند ، و وفات آن حضرت در روز دوشنبه دوّم ماه ربيع الاوّل