كرديم ضمنا بايد دانست كه تشبيه وجود اقدس امام زمان عليه السّلام بآفتاب پنهان در ابر ، اشاره بامورى چند است :
اول - اينكه نور عالم هستى و علم و هدايت بتوسط آن حضرت بخلق خدا ميرسد ؛ زيرا با اخبار مستفيضه ثابت شده كه ذوات مقدسهء ( ائمه اطهار ) علت غائى ايجاد مخلوق عالمند ؛ و اگر آنها نبودند ، نور عالم ، به غير آنها نميرسيد و هم ثابت شده كه به بركت و وساطت و توسل به آنها ، علوم و معارف حقه براى مردم آشكار ميگردد ، و گرفتاريها از آنها بر طرف مىشود . و اگر آنها نبودند مردم بوسيلهء اعمال زشت مستحق انواع عذاب الهى بودند چنان كه خداوند فرموده است
وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ
« 1 » يعنى : مادام كه تو ( پيغمبر ) در ميان آنها هستى ، خدا آنها را عذاب نميكند ! ما پس از تجربهء زياد به اين نتيجه رسيدهايم كه در امور پيچيده و مسائل مشكله و هنگام دورى از ذات حق و بسته شدن درهاى فيض الهى به روى خلق ، هر وقت ائمه اطهار عليهم السلام را واسطه قرار دادهايم و متوسل به آنها شدهايم ، بميزانى كه در آن وقت ارتباط معنوى با آنها پيدا كردهايم ، آن كارهاى پيچيده و مشكل براى ما حل شده و به مقصود رسيدهايم . چنان كه اين موضوع براى كسانى كه خداوند چشم دل آنها را بنور ايمان روشن كرده است ، معلوم و مشهود است . توضيح اين مطلب سابقا در كتاب « امامت » گذشت « 2 » .
دوم - اينكه همانطور كه آفتاب پوشيدهء در ابر با همهء انتفاعى كه مردم از آن مىبرند ، در هر آن انتظار دارند ، ابر بر طرف گردد و قرص آن پيدا شود تا بيشتر از آن منتفع گردند ، همين طور در ايام غيبت امام زمان نيز شيعيان با اخلاص در همهء اوقات انتظار آمدن و ظهور او را دارند ، و از اين نظر مأيوس نميگردند .
سوم - اينكه كسانى كه وجود آن حضرت را با همه آثار و علائمى كه دارد ، انكار
هامش
( 1 ) سورهء انفال آيهء 33 .
( 2 ) جلد هفتم بحار الانوار .