ميكنند ، مثل انكاركنندگان وجود خورشيد بوقت ناپديد شدن در ابرها ، ميباشند .
چهارم - اينكه گاهى پنهان گشتن خورشيد در ميان ابرها ، از آشكار بودنش براى بندگان خدا روى مصالحى بهتر است ، همچنين غيبت امام زمان عليه السّلام براى مردم در طول غيبت ، نظر بمصالحى بهتر است و به همين جهت هم از نظرها غائب گرديد .
پنجم - اينكه هر كس بخورشيد مينگرد ، قادر نيست آن را بيرون از ابرها به بيند بلكه گاهى ممكن است بواسطه ضعف قوهء ديد ، اگر در قرص آفتاب نگاه كند ، بينائى خود را كه نميتواند خورشيد را احاطه كند هم از دست بدهد . همين طور آفتاب وجود مقدس امام زمان عليه السّلام نيز ، بسا هست كه اگر همه او را به بينند ، زيانبخش به حال مردم باشد و موجب كورى دل آنها از ديدن آفتاب حقيقت گردد . در صورتى كه در غيبت آن حضرت چشم بصيرتشان قادر است متحمل ايمان به او گردد . چنان كه انسان ميتواند از لابلاى ابر نگاه بخورشيد كند و ضررى هم نبيند ! ششم - اينكه گاهى آفتاب از ميان ابرها بيرون مىآيد ، يكى به آن مينگرد و ديگرى توجه ندارد همين طور ممكن است آن حضرت در ايام غيبت براى عدهاى آشكار شود ولى ديگران نه بينند .
هفتم - اينكه اصولا ائمه اطهار از لحاظ نفعى كه براى عالم وجود دارند ، همانند خورشيد ميباشند ، و تنها آنها كه كوردلند نميتوانند از اشعهء جمال آنان بهرهمند گردند چنان كه در اخبار آيهء شريفهء
مَنْ كانَ فِي هذِهِ أَعْمى فَهُوَ فِي الْآخِرَةِ أَعْمى وَ أَضَلُّ سَبِيلًا
« 1 » تفسير به اين معنى شده است .
هشتم - اينكه همانطور كه شعاع خورشيد به ميزان روزنهها و شبكههاى خانهها وارد آن مىشود و به قدر ارتفاع موانع خانهها ، در آن ميتابد ، همچنين مردم نيز باندازهء موانع حواس و مشاعرشان كه عبارتست از شهوات نفسانى و علائق جسمانى و خود روزنهها و شبكههاى دلهاى آنهاست ، و هم بقدرى كه پردههاى كثيف هيولانى را از دلهاى خود بكنار ميزنند از انوار هدايت و راهنمائى ائمه طاهرين عليهم السلام
هامش
( 1 ) سورهء طه آيهء 123 .