ائمه طاهرين عليهم السّلام كه خداوند از بركت دولت آنها ، دوستان آنان را نيز بهرهمند گرداند ، ولى آن كس كه چشم باندوختهء دنيوى دوخته ، در دولت حق و ظهور قائم آل محمد بهرهاى نخواهد داشت .
مؤلف : سيد على بن عبد الحميد « 1 » در كتاب « الانوار المضيئه » از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام روايت نموده كه فرمود : كسانى را كه خداوند در قرآن مجيد
هامش
( 1 ) سيّد اجلّ ، علم الدين على بن عبد الحميد بن فخّار بن معد موسوى استاد شهيد اول ، فقيهى بزرگ و محدثى مطلع است كتاب « الانوار المضيئه » در بارهء شخصيت حضرت امام زمان مهدى موعود عجّل اللَّه فرجه از تأليفات اوست .
بايد دانست كه بهاء الدين سيد على بن عبد الكريم بن عبد الحميد حسينى نيلى نيز كتابى دارد بنام « الأنوار المضيئه » در پنج مجلد و مشتمل بر اصول و فروع دين است . جلد اول آن نزد محدّث بزرگوار حاج ميرزا حسين نورى نوّر اللَّه مرقده بوده كه تاريخ فهرست آن سنه 777 است . محدث مزبور در مقدّمه كتاب « نجم الثاقب » مينويسد : « آنچه شيخ حرّ عاملى در « أمل - الآمل » در احوال سيد مذكور فرموده كه از تصانيف او « الأنوار المضيئه » است در احوال مهدى ( ع ) اشتباه است . چه ( الانوار المضيئه في الحكمة الشرعية ) از كتبى است كه نظير ندارد و مشتمل است بر جميع مسائل اصول دين و مذهب و ابواب فقه و اخلاق و ادعيه و غيرها ، اگر چه احوال آن جناب را در مجلد اول در ضمن حالات ساير ائمه ( ع ) بسطى داده و لكن كتاب اختصاصى ندارد » .
علّامهء طهرانى دام بقائه در « الذريعه » آن را بدين گونه حلّ كرده كه : بهاء الدين سيد على بن عبد الكريم دو كتاب بنام الانوار المضيئه دارد : يكى بزرگ و همان است كه محدث نورى فرموده و ديگر كوچك كه منتخب الانوار المضيئه فخّار موسوى است و معروف به « غيبت » است بنا بر اين آنچه در أمل الآمل نوشته صحيح ، و اشتباه برخى از دانشمندان ناشى از اتحاد نام اين دو دانشمند و نام پدر يكى و نياى ديگرى كه هر دو عبد الحميد بوده و موضوع هر دو كتاب نيز در پيرامون احوال و غيبت امام زمان ارواحنا فداه است .