باب دوم نامها ، لقبها ، و كنيههاى حضرت و وجه تسميهء آنها
شيخ صدوق در كتاب « علل الشرائع » از ابو حمزه ثمالى « 1 » روايت مىكند كه گفت : از حضرت امام محمد باقر عليه السّلام پرسيدم يا ابن رسول اللَّه ! مگر شما ائمه همه قائم به حق نيستيد ؟ فرمود : بلى . عرضكردم : پس چرا فقط امام زمان « قائم » ناميده شده ؟ فرمود : چون جدم امام حسين عليه السّلام شهيد شد ، فرشتگان بدرگاه الهى ناليدند و گفتند : پروردگارا ! آيا قاتلين بهترين بندگانت ، و زاده اشرف برگزيدگانت را به حال خود واميگذارى ؟
خداوند به آنها وحى فرستاد كه اى فرشتگان من آرام گيريد . بعزت و جلالم سوگند ، از آنها انتقام خواهم گرفت هر چند بعد از گذشت زمانها باشد . آنگاه پروردگار عالم امامان اولاد امام حسين عليه السّلام را به آنها نشان داد و فرشتگان مسرور گشتند . يكى از آنها ايستاده بود و نماز ميگذارد . خداوند فرمود :
بِذلِكَ الْقائِمُ انْتَقِمُ مِنْهُم
يعنى به اين قائم از آنها انتقام ميگيرم .
هامش
( 1 ) ابو حمزهء ثمالى متوفى بسال 150 هجرى مرد عاليقدرى است كه حضرت صادق ( ع ) به ابو بصير فرمود : هر گاه « نزد ابو حمزه برگشتى سلام مرا به او برسان . . . » و امام رضا ( ع ) فرمود : « ابو حمزه در زمان خود همچون سلمان فارسى بود . زيرا وى خدمتگزارى چهار تن از ما ائمه را نموده و آنها : على بن الحسين و امام محمد باقر و امام جعفر صادق و مدتى از عصر موسى بن جعفر » دعاى معروف به ابو حمزه منسوب به اوست كه از امام چهارم روايت كرده است .