[ متن ترجمه ]
موسى كاظم [ عليه السّلام ]
موسى كاظم [ عليه السّلام ] « كسى كه خويشتندارى مىكند » يا « كسى كه ساكت مىماند » امام هفتم شيعيان دوازده امامى است . او با كنيهها و القابى چون ابو الحسن اول ( يا ماضى ) ، ابو ابراهيم ، ابو على ، و عبد صالح ، شناخته مىشود . او در ابواء ( بين مكه و مدينه ) يا در مدينه و در 7 صفر سال 128 ق / 8 نوامبر 745 م ، متولد شد .
تاريخهاى ديگرى كه مطرح گرديدهاند از اين قرارند : ذو الحجه سال 127 ق / سپتامبر 745 م ، و 129 ق / 746 - 747 م . مادرش حميده ( يا حميده ) بنت صاعد بربريّه ( يا اندلسيّه ) يك ام ولد بود كه از يك بردهفروش بربر خريدارى شد . غالبا از او با لقب مصفّه ( يعنى پاك شده ) ياد مىكنند .
از دوران اولى زندگانى [ امام ] كاظم اطلاعات ناچيزى در دست است . در اثرى از زيدى ناصر اطروش ( متوفاى 304 ق / 917 م ) آمده است كه [ امام ] كاظم در قيام محمد بن عبد الله عليه عباسيان در سال 145 ق / 762 م ، شركت كرده است ( قس .
W . Madelung , Der Imam al - Qasim ibn Ibrahim , Berlin 1965 , 160
؛ همچنين ر . ك : ابو الفرج اصفهانى ، ص 277 ) . او براى اولين بار هنگام وفات پدرش [ امام ] جعفر صادق در سال 148 ق / 765 م شهرت يافت . اين واقعه به ايجاد انشعاب و چند دستگى در جامعهء شيعه بر سر مسئلهء جانشينى [ امام ] صادق