يادآورى
ادبيات شيعه در زبان فارسى ، در درازاى تاريخ سرزمين اسلامى ايران ، درخشش ويژهاى دارد . شاعرانى چون فردوسى ، كسائى مروزى ، ابو المفاخر رازى و بسيارى ديگر كه نامشان را عبد الجليل رازى آورده « 1 » و متأسفانه اشعارى بسيارى از آنها بر جاى نمانده ، سرخيل شاعران منقبتخوانى هستند كه پديدآورنده اين ادبيات و در اصل رواج دهندهء مذهب اثناعشريند .
در اين ميان چهرهء مولانا شيخ حسن كاشى در قرن هفتم و هشتم هجرى ، چهرهاى است تابناك كه نور آن فضاى ايران شيعى را در قرون بعد روشن كرده است . شخصيت وى تا دورهء صفوى كاملا شناخته شده بوده و شاه طهماسب كه بانى احياى بسيار از قبور سادات و بزرگان شيعه است ، مقبرهء شيخ حسن را تجديد بنا كرده و بقعه را در ميان باغى زيبا قرار داده است . امروزه تنها بقعه بر جاى مانده و سر در ورودى در فاصله تقريبى صد مترى آن بدون ديوار قرار گرفته است . اميد است بار ديگر براى احياى ياد اين منقبت خوان بزرگ شيعى اين باغ به صورت كامل بازسازى شود .
متن حاضر كه از بخش عمدهء آن تنها يك نسخه برجاى مانده ، از آثار ارزشمند و كليدى در ادبيات شيعه در زبان فارسى است . از آنجا كه اين اثر متنى است در تاريخ امامان ( ع ) ، به عنوان نخستين كتاب نشر شده از طرف كتابخانه تخصصى تاريخ اسلام و ايران به چاپ مىرسد .
هامش
( 1 ) فردوسى شيعى ، فخرى جرجانى ، كسائى مروزى ، سنائى غزنوى ، عبد الملك بنان ، اسعدى قمى ، خواجه على متكلم رازى ، امير اقبالى ، قائمى قمى ، معينى ، بديعى ، احمدچهء رازى ، و ظهيرى ، بردى ، شمسى ، فرقدى ، عنصرى ، مستوفى ، محمد سمان ، سيد حمزه جعفرى ، خواجه ناصحى ، امير قوامى .
نقض ، صص 231 - 323