تاريخ محمدى ( فارسي ) — صفحة 141

مساهمون: شيخ حسن كاشى

ص١٤١

او را بجز از يكى برومند * نابوذه در اين زمانه فرزند

دردانه محمّدست نامش * كردست جهان به حق امامش

گويند ورا كه شش گهر داشت * دختر دو جهان از آن پسر داشت

آن نسخه صحيح‌تر كه يك بوذ * كان ماه چو آفتاب بنمود

نقش خاتمه عليه السلام

بر خاتم او نوشته « للّه * ربّى أنا عبد » قصه كوتاه

انگشت نداشتند خالى * از نام خذاى لا يزالى

پنجاه بديد و پنج از ايّام * در جمله جهان بر آمدش نام

در نسخهء ديگرست پنجاه * زان كم قدرى به هشت و نه ماه

بوذست امامتش در اطراف * چندانك رسيد سال در كاف

چون بيست براند در امامت * گفتند كه قامت القيامت

دوران ملك رشيد دين بود * آنگاه محمد امين بود

مأمون بگرفت پاذشاهى * در وى به نظاره ماه و ماهى

او گشت به زهر خسته ناگاه * آن نور رخ ستاره و ماه

گويند به حكم و امر مأمون * برگشته سرير و تخت وارون

زهرش دادند اندر انگور * اين طرفه حكايتيست مشهور

چون حور فرو فتاد حالى * آن بحر علوم لايزالى

يا رب ندهى تو كام ظالم * كم كن ز زمانه نام ظالم

آدينه سياه شد زمانه * چون بود وفات آن يگانه

هفتم ز مه جماد ثانى * بيرون شد از اين جهان فانى

او سايه فكنده است بر طوس * بر مشهد او ملك دهد بوس

ديهيست درو « سنا » ش نام است « 1 » * آن گنج نهان در آن مقام است

هامش

( 1 ) نام قريهء مزبور سناباد است .