مؤلف از شاگردان فقيه مشهور شيعه شيخ على بن عبد العالى مشهور به محقق كركى بوده است . از استادش و از شاگردى خود چنين ياد مىكند : « 5 » « . . . شيخنا و مولانا و مقتدانا الشيخ على بن عبد العالى - ادام اللّه معاليه و قرن بالميامن أيّامه و لياليه - در كتابى كه موسوم است به مطاعن المجرميه آورده . . . » و « . . . راقم الحروف كه از كمترين تلامذهء آن جناب است گويد كه . . . » .

از گفتهء مؤلف پيداست كه در دورهء او مردم از خواندن و شنيدن اسطوره‌هاى مربوط به ابو مسلم خراسانى و مختار و . . . لذت مىبرده‌اند . در مجامع عمومى مىنشسته و افسانه‌پردازان با زبان شيرين و گوياى خود اسطوره‌هائى مىپرداخته‌اند يا پرداخته‌هاى ديگران را با شرح و بسط بازگو مىكرده‌اند « 6 » . اين افسانه‌سرائى و افسانه‌پردازى سابقه‌اى بس طولانى دارد در سدهء ششم و پيش از آن خواندن شاهنامه رواج داشته است « 7 » ، چه شده كه ابو مسلم نامه‌ها و حمزه‌نامه‌ها و مختار نامه‌ها و نظاير اين كتابها در كنار شاهنامه خوانده مىشده ؟ و از چه زمان اقبال به خواندن اين گونه كتب فزونى يافته ؟ مطلبى است كه نياز به پژوهشهاى ديگرى دارد « 8 » . ولى آنچه اكنون به ما