سيره معصومان ( فارسي ) — صفحة 166

آن را به ولى عهد خود على بن موسى بن جعفر نگاشته است . اما بعد همانا خداوند عز و جل دين اسلام را برگزيد و از ميان بندگان خود پيغمبرانى برگزيد كه به سوى او هدايتگر و رهنما باشند و هر پيغمبر پيشين به آمدن پيامبر پس از خود نويد داده و هر پيامبر بعدى پيامبر پيش از خود را تصديق كرده است . تا اين كه دورهء نبوت پس از مدتى فترت و كهنه شدن علوم و قطع گرديدن وحى و نزديك شدن قيامت به محمد ( ص ) خاتمه يافت . پس خداوند به وجود او سلسلهء پيغمبران را پايان داد و او را بر آنان شاهد و گواه امين گرفت و كتاب عزيز خود را بر او نازل فرمود چنان كتابى كه از پيش رو و پشت سر باطل را بدان راه نيست و تنزيلى است از جانب خداوند حكيم و ستوده « 10 » كه در آنچه حلال و حرام كرده و بيم و اميد داده و بر حذر داشته و ترسانيده و امر و نهى كرده هرگز تصور باطلى نمىرود تا حجتى رسا بر مردم بوده باشد و هر كس كه راه گمراهى و هلاكت سپارد از روى بينه و دليل و آن كس كه به نور هدايت زندگى جاويدان يافته از روى بينه و دليل باشد ، و يقينا خداوند شنواى داناست « 11 » . پس پيامبر ( ص ) ، پيغام خدا را به مردم رسانيد و آنان را به وسيلهء آموختن حكمت و دادن پند و اندرز و مجادلهء نيكو به سوى خدا فرا خواند و سپس به جهاد و سخت‌گيرى با دشمنان دين مأمور شد تا اين كه خدا او را نزد خود برد و آنچه در نزدش بود براى وى برگزيد . چون دوران نبوت پايان يافت و خدا وحى و رسالت را به محمد ( ص ) خاتمه داد و قوام دين و نظام امر مسلمانان را به خلافت و اتمام و عزت آن قرار داد و قيام به حق خداى تعالى در طاعتى است كه به وسيلهء آن واجبات و حدود خدا و شرايع اسلام و سنتهاى آن برپا شود و جنگ و ستيز با دشمنان دين انجام گردد . بنابراين بر خلفاست كه دربارهء آنچه خداوند آنان را حافظ و نگهبان دين و بندگانش قرار داده است خدا را فرمان برند و بر مسلمانان است كه از خلفا پيروى كرده آنان را در مورد اقامهء حق خدا و بسط عدل و امنيت راهها و حفظ خونها و اصلاح در ميان مردم و اتحادشان از راه دوستى كمك و يارى كنند . و اگر بر خلاف اين دستور عمل كنند ، رشتهء اتحاد مسلمانان سست و لرزان و اختلاف خود و جامعه‌شان آشكار و شكست دين و تسلط دشمنانشان ظاهر و تفرقه كلمه و زيان دنيا و آخرت حاصل مىشود .