انحصار طلبى و تغافل
از انحصار طلبى نسبت به آنچه متعلق به مردم است خوددارى كن و از تغافل دربارهء امورى كه توجه به آنها بر تو لازم است بر حذر باش . زيرا آن از تو به نفع ديگرى گرفته خواهد شد و به زودى پردهها از روى كارها برداشته مىشود و داد مظلومان از تو گرفته خواهد شد .
بردبارى و نرمش و ترس از خدا و اقتدا به رفتگان نيكوكردار
هنگام خشم و تيزى سركشى و زور بازو و زشت گويى زبانت ، بر خود مسلط باش . و با بردبارى و به تأخير انداختن حمله ، از ارتكاب به اين اعمال زشت خوددارى كن تا آنگاه كه خشمت فرو نشيند كه در اين زمان ، زمام اختيار خود را به دست گيرى . و تو اختيار نفست را به دست نمىگيرى مگر آنكه بسيار به ياد معاد و قيامت باشى . و بايد حكمهايى را كه گذشتگانت به عدالت و درستى يا سنت فاضله يا خبرى كه از پيامبرمان ( ص ) نقل كردهاند ، يا امر واجبى در كتاب خداى را كه روان ساختهاند ، به يادآورى . پس آنچه را ديدى كه ما در اين امور بدان رفتار مىكنيم تو هم از آن پيروى مىكنى و در پيروى از آنچه در اين عهدنامه به تو سفارش كردم تلاش مىكنى و من با اين عهدنامه حجت خود را بر تو تمام و استوار ساختم تا زمانى كه نفس تو به سوى هوا و خواهش شتاب گيرد ، عذرى نداشته باشى .
پايان عهدنامه
پس از رحمت واسعه الهى و توانايى بزرگ او در اعطاى هر حاجتى مىخواهم كه من و تو را در آنچه رضا و خشنودى او در آن است موفق بدارد . از داشتن عذر آشكار در برابر او و خلقش با خوشنام بودن در ميان بندگان و اثر نيكو داشتن در شهرها و تمامى نعمت و افزونى كرامت . و از او خواهم كه زندگى من و تو را با خوشبختى و شهادت ختم كند كه بازگشت ما به سوى اوست . و سلام بر رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله الطيبين الطاهرين ) .
كاربرد امثال در كلام امير مؤمنان ( ع )
در فائق آمده است : على ( ع ) گويد : « شرعك ما بلّغك المحلا » يعنى تو را همين بس و كافى است . و گويا معناى اين عبارت در كلام حضرت آن است كه : « همان كفايت ظاهرى كه از آشكار كردن دين ، پيدا مىشود وى را كافى است » . در نهايه دربارهء همين حديث گفته شده است : « يعنى تو را كافى و بس است » . و اين مثلى است كه دربارهء قناعت فرد به اندك ، به كار برده مىشود .