سيره معصومان ( فارسي ) — صفحة 746

ابن اثير گويد : « آنگاه جز ذكر « لا إله الا الله » چيزى نگفت تا بمرد » . آن حضرت تا يك سوم از شب رفته ماند و سپس وفات يافت . دختران و زنان او ندبه سر دادند و بانگ و فرياد شدت گرفت . پس كوفيان دانستند كه امير مؤمنان ( ع ) رحلت يافته است . مردان و زنان فوج فوج و شتابان آمدند و فريادهاى بلند سر دادند . كوفه عزادار شد و صداى گريه و فرياد و ناله در شهر كوفه و قبايل و خانه‌هاى آن بسيار بلند شد . اين روز مانند روزى بود كه رسول خدا ( ص ) در آن رحلت يافت . چون على ( ع ) وفات يافت حسن و حسين ( ع ) و محمد ، او را غسل دادند . ابو الفرج اصفهانى گويد : حسن ( ع ) و عبد الله بن عباس پيكر آن حضرت را شستند . ابن اثير به جاى نام عبد الله بن عباس ، از نام عبد الله بن جعفر ياد كرده است « 72 » . آن حضرت را در سه پوشش سپيد ، كه در آنها پيراهن و عمامه نبود ، بلكه پيراهن و عمامه از ديگران بود ، كفن كردند و با باقىماندهء حنوط رسول خدا ( ص ) ، او را نيز حنوط كردند . سپس پيكرهء او را بر تختش نهادند و پسرش حسن ( ع ) بر آن حضرت نماز گزارد و پنج يا شش يا هفت و يا نه تكبير بر او گفت . شبانه او را حمل كردند و به پشت كوفه ، به سوى نجف بردند و وى را در ثويه در كنار قائم الغريّين به خاك سپردند . در روايتى از امام باقر ( ع ) نقل شده است كه پسران آن حضرت ، حسن و حسين ( ع ) و محمد و عبد الله بن جعفر ، به قبر آن حضرت داخل شدند . و اخفاى قبر وى بنا به وصيت او و به خاطر ترس وى از بنى اميه و خوارج بوده است . ابو الفرج اصفهانى در مقاتل الطالبيين به سند خود از ابو البخترى نقل مىكند كه گفت : چون خبر كشته شدن امير مؤمنان ( ع ) به عايشه رسيد ، سجده كرد . طبرى در تاريخ و ابن اثير در كامل و ابو الفرج اصفهانى در مقاتل الطالبيين و ابن سعد در طبقات و مرزبانى در معجم الشعرا نقل كرده‌اند كه چون خبر رحلت على ( ع ) را به عايشه