ابو موسى گفت : « انا لله و انا اليه راجعون » . پس ابو موسى آمد تا وارد لشكرگاه على ( ع ) شد .
صلحنامه
نصر بن مزاحم گويد : چون اهل شام به حكميت عمرو بن عاص و اهل عراق به حكميت ابو موسى رضايت داد ، صلحنامهاى نوشتند و رضايت به حكمى دادند كه حكم قرآن باشد .
بنابراين چنين نوشتند : اين مكتوبى است كه بنا به درخواست على ، امير مؤمنان ، نوشته شده است . پس معاويه گفت : چه بد مردى است . آيا اگر من به اين اقرار مىكردم با وى به جنگ مىآمدم ؟ لذا عمرو به نويسنده گفت : نام على و نام پدرش را بنويس . زيرا او فقط امير شماست و بر ما امارتى ندارد . چون نامه را بازگرداندند على ( ع ) فرمان به محو آن داد . احنف گفت : اسم امير المؤمنين را پاك مكن . چرا كه مىترسم آن را پاك كنى ديگر امارت مؤمنان را به تو واگذار نكنند و حتى اگر عدهاى از مردم هم كشته شدند بازنيايد آن را پاك كنى . على ( ع ) ساعتى از روز را درنگ كرد و آن را پاك نكرد . سپس اشعث بن قيس آمد و گفت : اين اسم را پاك كن . على ( ع ) گفت : « لا إله الا الله و الله اكبر » اين سنتى است . به خداى سوگند مانند اين قضيه در روز صلح حديبيه به وقوع پيوست . در آن وقتى كه من صورت صلحنامه را مىنوشتم لقب رسول اللّه ( ص ) را در آن ذكر كردم و نوشتم : اين مكتوبى است كه محمد رسول خدا ( ص ) و سهيل بن عمرو بر آن كه توافق كردهاند . پس سهيل گفت : اگر من اعتقاد داشتم كه تو رسول خدايى با تو به جنگ نمىآمدم . زيرا در اين صورت اگر نمىگذاشتم كه تو خانهء خدا را طواف كنى بر تو ستم روا داشته بودم . اما بنويس محمد بن عبد الله . آنگاه محمد ( ص ) فرمود : اى على به درستى كه من رسول خدايم و من محمد پسر عبد الله هستم و رسالت از من زايل ناشدنى است . بنويس اين مكتوب از محمد بن عبد الله است . پس مشركان به سوى من آمدند . امروز من همان كار را براى فرزندان آنان مىكنم چونان كه پيامبر ( ص ) براى پدران ايشان انجام داد . اين دو مثل همند . عمرو بن عاص گفت : سبحان الله ! ما را به كفار تشبيه كردى در حالى كه ما مؤمنانيم ؟ ! على ( ع ) گفت : اى پسر نابغه ! چه هنگام بوده كه تو دوست كافران و دشمن مسلمانان نبودهاى ؟ عمرو برخاست و گفت : به خداى سوگند پس از اين هرگز با تو در يك جا نخواهم نشست . على ( ع ) فرمود : هشدار كه به خدا سوگند اميدوارم بر تو و يارانت چيره شوم .
صلحنامه در صحيفهاى زرد رنگ نوشته شده بود كه بر بالا و پايين آن دو انگشترى ، يكى انگشترى على ( ع ) و ديگرى انگشترى معاويه بود كه بر روى هر يك از آنان عبارت « محمد رسول اللّه ( ص ) » نقش بسته بود .