سيّم تنهاست در احاديث يافت نشده است « 1 » ، نهايتش در عبارات متأخّرين علماء ما - قدّس اللَّه ارواحهم - بسيار است كه وتر را بر ركعت اخير اطلاق مىكنند ، و به اين اعتبار كه يك ركعت است وترش مىنامند .
و امّا متقدّمين علماء ما - رضوان اللَّه عليهم - تعبير مىكنند از آن به مفردهء وتر ، چنانچه شيخ الطّائفة - قدّس اللَّه روحه - در كتاب « مصباح المتهجّدين » كه از مصنّفات اوست و غير آن از مصنّفات ديگر تعبير از آن به مفردهء وتر كرده است .
و از اينجا ظاهر مىشود كه اگر كسى نماز وتر را نذر كند از عهدهء نذر به يقين بيرون نمىآيد مگر بگزاردن مجموع سه ركعت كه دو ركعت شفع و يك ركعت وتر باشد .
و امّا آنچه ذكر كرده است شيخ جليل شيخ ابو على طبرسى - عطّر اللَّه مرقده - در تفسيرى كه موسوم به تفسير « مجمع البيان » است از تعليل تسميهء فاتحة الكتاب به سبع المثانى به آنكه در هر نماز خواه واجبى باشد و خواه سنّتى دو بار خوانده مىشود ، كلامى است مستقيم خالى از خلل و قصور . و اينكه اعتراض كردهاند بر او كه « در نماز وتر كه يك ركعت است سورهء مذكوره زياده بر يك بار خوانده نمىشود پس كلّيّة حق نباشد كه اين سوره در هر نماز مثنّى مىشود » كلامى است ظاهرى خالى از تحقيق ، و بنا بر تحقيقى كه ما كرديم كه احاديث صحيحه دلالت صريحه دارد بر آنكه اطلاق وتر بر مجموع سه ركعت است اعتراض مذكور بر او وارد نيست - و اللَّه أعلم .
مترجم گويد : « و برين تقدير بسا باشد كه به خاطر رسد كه كلام مذكور از جادهء استقامت بر كنار باشد چه به اين كلام دفع اعتراض مشهور نمىشود زيرا كه بر طريق تسليم كه وتر اسم مجموع سه ركعت باشد كه في الحقيقة آن سه ركعت دو نمازى است كه به دو سلام گزارده مىشود آن دو نماز متميّز از يك ديگر يك
هامش
( 1 ) ترجمه متن آنست كه « اين تعبير بسيار اندك است » نه اينكه يافت نشده باشد .