و اين بر خلاف وصيّت مؤلف است كه از فضلاى زمان مىخواهد اگر سهوى در اثر او ببينند آن را چنان اصلاح كنند كه « در رابطهء عناد و شايبهء تعصب و فساد » از آن پديد نيايد « 1 » . دانشمندان بزرگوار ، خلد آشيان سعيد نفيسى در كتاب « تاريخ نظم و نثر در ايران و در زبان فارسى » ( ص 245 ) و آقاى احمد منزوى در « فهرست نسخه‌هاى خطى فارسى » ( ج 6 ، ص 4403 ) و آقاى محمود مدبّرى در « فرهنگ كتابهاى فارسى » ( ج 1 ، بخش يك ، ص 18 ) آثار احمدى را معرفى فرمودهاند . مرحوم نفيسى تأليف اين كتاب را « در حدود سال 900 » و آقاى احمد منزوى « ميان سالهاى 900 تا 964 » و آقاى محمود مدبّرى تأليف آن را « در دورهء صفويه » مرقوم فرمودهاند . در دائرة المعارف تشيع نيز اين اثر معرفى شده است . اما دربارهء كتاب آثار احمدى مقالهء بسيار ارزندهاى به قلم آقاى اسماعيل آموزگار نوشته شده كه بهترين معرّف اين كتاب است و براى اطلاع خوانندگان محترم و نيز ذكر خيرى از نويسندهء دانشمند آن در اينجا مىآوريم .