« و دريافت داشت آدم كلماتى را « كه بدان وسيله به ( أئمهء اهل بيت ) متوسّل شود تا نجات يابد » پس خداوند توبهاش را پذيرفت « 51 » » .
و نيز دربارهء آنها است كه مىفرمايد : « خداوند ، آنها را عذاب نمىكند در حالى كه تو بين آنها هستى « 52 » » .
آنان « امان » براى اهل زمين هستند و « وسيلهء » آنها به سوى خدا « 53 » ، و همانها هستند كه « مورد حسد » قرار گرفتهاند كه خداوند دربارهشان فرموده است :
« آيا نسبت به مردم « پيامبر و خاندانش » در برابر آنچه خدا از فضلش به آنها بخشيده حسد مىورزند ؟ ! « 54 » » .
هامش
( 51 ) سورهء بقره ( 2 ) آيهء 37 .
- رجوع كنيد به مناقب على بن ابى طالب ( ابن مغازلى شافعى ) ص 63 ح 89 ، ينابيع المودهء ( قندوزى حنفى ) ص 97 و 239 ط اسلامبول ، منتخب كنز العمال ( متقى هندى ) در حاشيه مسند ( احمد بن حنبل ) ج 1 ص 419 و الدرّ المنثور ( سيوطى شافعى ) ج 1 ص 60 .
( 52 ) سورهء انفال ( 8 ) آيهء 33 .
- رجوع كنيد به الصواعق المحرقهء ( ابن حجر شافعى ) ص 91 ط الميمنيهء مصر و ينابيع المودهء ( قندوزى حنفى ) ص 298 ط اسلامبول .
( 53 ) مدارك اين مطلب را در پانوشت شمارهء 10 ملاحظه نماييد !
( 54 ) سورهء نساء ( 4 ) آيهء 54 .
- رجوع كنيد به شواهد التنزيل ( حاكم حسكانى حنفى ) ج 1 ص 143 ح 195 ، 196 -