إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ . وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغالِبُونَ
« 134 » .
3 - توجيه استدلال به آن
3 - و شما - كه خداوند « حق » را به وسيلهات يارى كند - مىدانيد كه « ولىّ » در اينجا به معنى « أولى به تصرّف » است ، چنان كه مىگوئيم :
« فلانى ولىّ قاصر است » .
و دانشمندان لغت تصريح كردهاند :
« كلّ من ولى امر أحد فهو وليّه » ( هر كس عهده دار امر كسى شود « ولىّ » او است . )
بنابراين ، معنى آيه چنين مىشود : آن كسى كه امور شما را عهده دار است و از خود شما در تصرّف در آن اولى مىباشد ، تنها خدا است ، و رسولش ، و على ؛ زيرا اين « على » است كه صفات « ايمان » ، « اقامهء نماز » ، « ايتاء زكات در حال ركوع » در او وجود داشته و آيه دربارهاش نازل شده است .
خداوند ، اين « ولايت » را براى خود ، پيامبرش و براى وليّش يكنواخت قرار داده . و مىدانيم « ولايت خدا » عمومى است ؛ پس « ولايت پيامبر و وليّش » نيز مانند « ولايت خدا » است ، و بر اسلوب آن .
و جايز نيست « ولىّ » به معنى « نصير » ، يا « محبّ » و امثال اينها باشد ،
هامش
( 134 ) الكشف و البيان ( ثعلبى ) ، مخطوط در تفسير آيهء شريفه .