خطبهء 132 در سپاس خدا و اشاره به بعضى از اوصاف باريتعالى
( 1 ) حمد بيحد مر خدا را كه بما جان داده است * ( خلق را در صحنهء اين دهر اسكان داده است )
حمد بىپايان مر او را در عنا « 1 » و در رخا « 2 » * وقت منع نعمت و وقت فراخى يا عطا
وقت احسان و تفضّل ، وقت فقر و ابتلاء * در مشيّت آنچه او را مىنمايد اقتضاء
( 2 ) او به اسرار جهان آفرينش واقف است * بهر هر انديشه و تدبير و بينش واقف است
داند اسرار نهان سينهها را اندرون * واثق « 3 » است از هر نگاه سارقانه در عيون
( 3 ) ما بوحدانيّت او صادقانه شاهديم * ( نيست همتايش در اين مهد جهان و اين اديم )
منتخب كرده محمّد ( ص ) را رسولى منتجب « 4 » * ( درّ مىافشاند هنگام نصيحت از دو لب )
باز ما او را گواهى مىنمائيم از درون * آن گواهى كه توافق داشت پنهان با برون
و آنچنانكه دل هماهنگ است در آن با زبان * نى كه تنها منحصر گرديده باشد در بيان
قسمتى از همين خطبه ( 132 ) در بيوفائى دنيا وصيّت به تقوا و پرهيزگارى
( 4 ) مىخورم سوگند بر نام خداى دادگر * مطلب از اينها بسى بالاتر است و معتبر
آن حقيقت باد مطلق ، روشن است و پر فروغ * و آن محقّق باد بيچون ، نيست شوخى يا دروغ
آن همانا مرگ باشد در حقيقت باهر است * ( بهر اهل عالم آثارش عيان و ظاهر است )
هر كسى را خواند بر خود كرد اسير و ملتقى « 5 » * جملگانرا ، راند با خود ، هم شقى و متّقى
هامش
( 1 ) سختى و تنگى
( 2 ) خوشى
( 3 ) آگاه
( 4 ) با نجابت
( 5 ) ديدار كننده