خطبهء 29 از فرمايشات امام بزرگوار ( در توبيخ و سرزنش اصحاب خود از جهت مسامحه و سهل انگارى در جهاد )
( 1 ) اى انامى كه در ايشان ، جمله ابدان مؤتلف * ليك در آراء و آمال و عقايد مختلف
نرم كرده قولتان در لافگوئى سنگ را * تيز كرده كارتان در خصم ياغى چنگ را
در زبان گوئيد و امّا در عمل تأثير نيست * آنچه گوئيد و نپردازيد در تقدير نيست
در محافل اوج دارد غرّش اقوالتان * وقت جنگ امّا عيان است اضطرار حالتان
( 2 ) در مجالس سخت اظهار دليرى مىكنيد * ليك ، وقت جنگ و ميدان گوشه گيرى مىكنيد
بينتان كيت و كيت « 1 » همچنين حيدى حياد « 2 » * مرد جنگيم و ولى اى جنگ از ما دور باد
جملهء فوق در عرب اصطلاحا در هنگام فرار از جنگ گفته مىشود و در رابطه با كسى يا كسانى باشد كه غيرت جنگاورى ندارند .
ايا اگر شما را به يارى بخوانند ، يارى و كمك مىكنيد ؟ هيهات
( 3 ) از شما هر قوم ، يارى خواست روى اضطرار * بهرهاى حاصل نشد غير از فريب و اغترار
و آنكه بر نفع شما زحمت كشيد و رنج ديد * بيگمان از زحمت خود سود و محصولى نچيد
راحتى او را نبخشيد آنچه زحمت برد و رنج * ( چونكه پستيد و رذل در ديدگاه نكته سنج )
( 4 ) مانع ذلّت نگردد مرد ترسو و جبان * ( آن كسى كه خم كند قامت براى دشمنان )
هامش
( 1 ) كيت و كيت در عرب از دلاورى خود گفتن كه چنين و چنان مىكنم
( 2 ) حيدى حياد وقت فرار از جنگ گويند يعنى اى جنگ از ما دور باش