67 در اعتراف به تقصير
1 - حسن بن جهم گويد : از حضرت رضا عليه السّلام شنيدم فرمود : مردى در بنى اسرائيل چهل سال خداوند را عبادت كرد ولى عبادت او مورد قبول قرار نگرفت ، او متوجه نفس خود شد و گفت من از ناحيه تو اين موضوع را مىنگرم ، و من براى تو اين همه رنج كشيدم و نتيجه نگرفتم ، در اين هنگام خداوند به او وحى فرستاد و گفت اين عمل تو بهتر از عبادت چهل سال بود .
2 - حذاء از امام باقر عليه السّلام روايت مىكند كه فرمود : رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمودند :
خداوند مىفرمايد : عاملان به اعمال خود تكيه نكنند كه به خاطر اعمال خود پاداش خواهند داشت ، آنها هر چه كوشش كنند و عبادت نمايند باز هم حق عبادت مرا بجاى نخواهند آورد ، و با عبادت نمىتوانند به قرب جوار و نعمتهاى من برسند .
آنها بايد به رحمت من اعتماد داشته باشند و از فضل و عنايت من اميدوارى حاصل كنند و به من حسن ظن داشته باشند و اطمينان پيدا نمايند ، در اين هنگام است كه رحمت من شامل آنها مىگردد و با توجه خاصى كه به آنها دارم از آنها خوشنود مىكردم و آنها را مورد عفو خود قرار مىدهم من خداى رحمان و رحيم مىباشم و به اين صفت نامگذارى شدهام .
3 - سعد بن ابى خلف از ابو الحسن عليه السّلام روايت مىكند كه فرمود : همواره كوشش به خرج بده و خود را مقصر بدان كه در عبادت خداوند كوتاهى كردهاى ، زيرا خداوند را هرگز نمىتوان آن گونه كه شايسته است عبادت كرد .
4 - ابن ابى نجران گويد : به امام صادق عليه السّلام عرض كردم مردى كارهائى انجام مىدهد ولى در عين حال خائف مىباشد ، بعد از اين كار خيرى از او ظاهر مىشود ولى عجب و خودپسندى از وى بروز مىكند ، امام فرمود : حال اول او بهتر از حال