خداوند مانند چهارپايان و يا بدتر از آنها به حساب آورده است .
بعد از اين نيت از قلب ظاهر مىشود ، و هر چه قلب معرفتش روشن باشد نيت هم صاف و داراى حقيقت است ، آرى اگر قلب نيرومند باشد نيت هم قوى خواهد بود ، و اگر ضعيف باشد نيت هم ضعيف خواهد بود .
كسى كه داراى نيت خالص مىباشد نفس و اميال او تحت فرمان خداوند بزرگ هستند و از آن شرم مىكنند او دنبال شهوت و هواهاى نفسانى نمىرود و در انديشه آرزوها نيست ، او خود را به سختى مىافكند ولى مردم را از خود راحت مىكند .
31 - امام سجاد عليه السّلام فرمود : من كراهت دارم كه خداوند را عبادت كنم و مقصود رسيدن به ثواب او باشد ، اگر چنين باشم مانند بندهاى طمع كار خواهم بود كه براى مزد كار مىكند ، و اگر به او مزدى ندهند كار نمىكند و علاقهاش را نشان نمىدهد .
از طرف ديگر كراهت دارم كه خداوند را براى ترس از عقاب و يا عذابش عبادت كنم ، و اگر چنين كنم مانند بندهاى بدكار خواهم بود كه اگر نترسد كارى نمىكند ، گفته شد پس چرا خداوند را عبادت مىكنيد فرمود براى اينكه او را شايسته عبادت مىدانم و به من نعمت داده است .
امام باقر عليه السّلام فرمود : هيچ بندهاى خداوند را به حقيقت عبادت نمىكند تا آنگاه كه از خلق قطع اميد كند ، در اين هنگام خداوند مىگويد اين بنده خالص است و با كرم خود اعمال او را قبول مىكند .
امام جعفر صادق عليه السّلام فرمود : هر گاه خداوند بر بندهاى نعمتى ارزانى بدارد ، قلب او را چنان قرار مىدهد كه جز خدا كسى در آن جا جا نمىگيرد .
امام كاظم عليه السّلام فرمود : بهترين اعمال تقرب به خداوند بوسيله عبادت مىباشد .
امام رضا عليه السّلام فرمود : مقصود از
« إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ »
گفتن لا إله الا اللَّه محمد رسول اللَّه و على ولى اللَّه مىباشد ، و اينكه على خليفه محمد و جانشينان او