بخش طهارت - قسمت هيجدهم - به شمارهء ( 2 ) و در بخش معيشت - قسمت نوزدهم - به شمارهء ( 1 ) و در قسمت چهل و سوّم ، به شمارهء ( 3 ) نقل كرديم .
482 - محمّد بن ابى عمير
، ثقهء جليل القدرِ والامقام از بزرگان مشايخ حديث و روايت و شخصيتى از شخصيتهاى شيعه است كه مؤلّفان در كتابهايشان او را ستودهاند و به عدالت و امانت و رازدارى و دفاع از حقوق اهلبيت عليهم السلام و راه و روش ايشان با مال و جان خود ، توصيف كردهاند . وى محمّد بن ابى عمير ابواحمد آزادشدهء ازد از مواليان مهلب بن ابى صفره ، كه اصلًا اهل بغداد و مقيم آنجا بود .
شيخ در « الفهرست » مىگويد : محمّد بن ابى عمير ، كنيهاش ابواحمد از آزادشدگان ازُد و نام ابوعمير ، زياد است . وى از موثّقترين مردم در نزد خاصّه و عامه ( شيعه و سنّى ) بوده است و از همه عابدتر و پرهيزكارتر .
جاحظ در كتاب خود « فخر قحطان على عدنان » او را با همين صفتى كه ما توصيف كرديم ياد كرده ، مىگويد : او در بين تمام نظاير و اشباه يكتاى اهل زمان خود بوده است ! وى از امامان عليهم السلام ، سه امام را درك كرده است : امام كاظم عليه السلام را ولى روايتى از او نقل نكرده است و امام رضا عليه السلام را درك كرده و روايت هم از آن حضرت و همچنين از امام جواد عليه السلام نقل كرده و احمد بن محمّد بن عيسى از او روايت كرده است . وى نام صد تن از رجال امام صادق عليه السلام را نوشته و مصنّفات زيادى دارد و ابن بطّه مىگويد : او را نود و چهار كتاب است .
نجاشى مىگويد : ابواحمد محمّد بن ابى عمير ؛ زياد بن عيسى ازدى از جمله آزادشدگان مهلب بن ابى صفره ، امام كاظم عليه السلام را ديده و احاديثى