و تو اى آنكه علم تنزيل قرآن و حكم تأويل آن و تصريح پيامبر به امامت مخصوص تو و فتح و پيروزى از آن تو است ؛ و در مواقف سخت و جاهاى دشوار در نزد امت مشهورى و در روزهاى سخت همچون روز جنگ بدر و جنگ احزاب كه در آن روزها خداوند مؤمنان را آزمود و همگى سخت متزلزل و نگران شدند و منافقان كه دلهايشان بيمار بود گفتند : وعدهء خدا و رسول خدا به ما ، فريبى بيش نبود و گروهى از آنان گفتند : اى مردم مدينه ، ديگر اينجا جاى ايستادن نيست ، باز گرديد ! و گروهى از پيامبر اجازهء معافيت از جنگ مىخواستند و مىگفتند : ما در خانههاى خود زنان و دختران بىسرپرست داريم ، در صورتى كه چنين نبود و آنان قصدى جز فرار از جنگ نداشتند و خداوند ( دربارهء اين روزها ) فرمود :
« وَ لَمَّا رَأَ الْمُؤْمِنُونَ الْأَحْزابَ قالُوا هذا ما وَعَدَنَا اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ صَدَقَ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ ما زادَهُمْ إِلَّا إِيماناً وَ تَسْلِيماً »
« 1 » و تو عمرو ( ابن عبدود ) آنها را كشتى و جمعيت لشكريان ايشان را مغلوب ساختى و خداوند آن كافران را با دلهاى پر از خشم و شكست خورده و نااميد برگرداند و به هيچ چيزى نرسيدند و خداوند مؤمنان را از رنج كارزار آسوده كرد كه خدا را بر عالميان نيروى فراوان و اقتدار كامل است . و باز در روز جنگ احد ( كه كار بر مسلمانان سخت شد ) اين آيه در رابطه با آن است
« إِذْ تُصْعِدُونَ وَ لا
هامش
( 1 ) - احزاب / 22 : هنگامى كه مؤمنان سپاهيان احزاب را ديدند ( نه تنها مضطرب نشدند ، بلكه ) گفتند : اين همان است كه خدا و رسولش به ما وعده داده بودند ، و خدا و رسولش راست گفتهاند و اين ماجرا جز بر ايمان و تسليم آنها نيفزود .