مىفرمايد : « قد أرسلت هذه الرسالة . . . إلى عاليحضرة المولوي الاعظمى العلّامى الفهّامى الجامع في الفضائل العلمية والعملية . . . شمسا لسماء الإفادة والإفاضة والحقّ والحقيقة . . . » . از ظاهر اين نامه وآغاز رسالهء مورد بحث ما مراتب أرادت ولطف صدرا به اين حكيم متألّه روشن مىگردد .
اين رساله از آثار ارزندهء صدر المتألهين است وبه جهت اينكه سائل ، تشكيكات ارزندهاى در مباني صدرايى وارد كرده وپاسخى شافى ووافى شنيده داراى اهميّت بسزايى است . در صحّت انتساب اين رساله به حكيم صدرا هيچگونه ترديدى وجود ندارد ، وعلاوة بر محتواى رساله كه دالّ بر صحت انتساب است أكثر تراجم وشرح حال نويسان صدرا « 49 » از آن نام بردهاند .
اين رساله قبلا در حاشيهء كتاب « مبدأ ومعاد » صدرا ص 340 طبع شده ، ولكن طبع آن مشحون از ريختگى متنى وچاپى است ، بدين جهت نگارنده بر آن شد كه طبع منقّحى از اين رساله را در اختيار أهل تحقيق قرار دهد .
مآخذ تصحيح : 1 - « الف » : نسخهء شمارهء 304 آستان قدس رضوى ، نوشته شده از روى خط مؤلّف ، مورّخ 1292 ه . ق .
2 - « م » : نسخهء شماره 1030 كتابخانه اهدايى مشكاة ، مصحّح وغير مورّخ كه نسخهاى بس معتبر است .
3 - « چ » : نسخهء طبع سنگى در حواشي « مبدأ ومعاد » ص 340 - 372 سال 1314 ه . ق .
هامش
( 49 ) - مقدمهء « الواردات » ص 19 ، « رسائل فلسفي » ص 46 : مقدمهء « تفسير » ج 1 ص 90 ، « يادنامه » ص 108 .