2 - همو به اسناد خود نقل كرده است كه امام عليه السلام در قنوت خود اين دعا را مىخواند : « خدايا من و فلانى پسر فلانى دو بندهاى از بندگان تو هستيم و زمام اختيار هر دوى ما بهدست تو است تو جاى آرام گرفتن ما و جاى ايستادن ما و جاى پهلو به پهلو شدن ما و آرامگاه ما و ظاهر و باطن ما را مىدانى و از نيّت ما آگاهى و به رازهاى دل ما مطّلعى و آگاهى تو به آنچه ما آشكارا انجام مىهيم همانند آگاهى تو بر اعمال پنهانى ماست و معرفت تو به آنچه مخفى مىداريم بسان معرفت تو بر آن است كه ما آشكار مىسازيم .
هيچ يك از كارهاى ما بر تو پنهان نيست و هيچ حالتى از حالات ما از تو پوشيده نيست و هيچ پناهگاهى از عذاب تو نداريم كه ما را حفظ كند و نه جاى امنى كه ما را ايمن بدارد و نه راه فرارى كه از تو پنهان سازد . نه سنگرهاى ستمگر او را از مجازات تو بازمىدارد و نه سپاهيانش توان مقابله دارند و نه ستيزهگرى با قدرت خود توان ستيز با تو را دارد و نه صاحب نفراتى با نيروى زيادش مىتواند با تو درآويزد .
هرجا برود تو سرانجام او را دريابى و به هر كجا پناهنده شود تو بر او دستيابى ! بنابراين خدايا آنكه از ما دو نفر مظلوم است به تو پناه آورده و آن كه مورد ستم واقع شده به تو تكيه كرده و بازگشتش بهسوى تو است ؛ وقتى كه بىياور بماند از تو يارى مىطلبد و اگر كسى او را يارى نكند تو را به فرياد مىطلبد و هرگاه از همهء درها رانده شود به تو پناه آورد و آنجا كه همهء درهاى اميد به روى او بسته باشد در خانهء تو را مىكوبد و هرگاه پادشاهان غفلتزده خود را از او پنهان دارند او به تو بپيوندد ؛ پيش از آنكه زبان به شكوه گشايد تو گرفتارى او را مىدانى و
مسند الإمام الكاظم (ع) (مسند امام الكاظم ع) (فارسى) — صفحة 395
مساهمون: الشيخ عزيز الله عطاردي
ص٣٩٥