شنيدم كه مىفرمود : هر كه براى حاجتى نزد برادر مؤمنش بيايد درحقيقت رحمتى از طرف خداى عزّ و جلّ به سراغ او آمده است ! اگر آن رحمت را بپذيرد به يقين آن را به ولايت و دوستى ما متّصل كرده است كه به ولايت خداى عزّ و جلّ پيوسته است . و اگر او را از حاجت خود بازگرداند درحالى كه مىتوانست حاجت او را برآورده كند ، خداوند مارى آتشين بر او چيره كند كه در قبرش او را تا روز قيامت نيش زند ! چه آمرزيده باشد و چه در عذاب باشد . و اگر آنكه حاجت داشت او را معذور داند او بدحالتر خواهد بود .
راوى مىگويد : از آن حضرت شنيدم كه مىفرمود : « هر كس كه يكى از برادران ايمانيش آهنگ او را كند و به او در يك وضعى پناه ببرد ، اما او با وجود اينكه مىتوانسته او را پناه دهد پناه ندهد ، رابطهء خود را از خداى تعالى بريده است » . « 1 »
3 - شيخ صدوق از على بن يقطين نقل كرده است ، مىگويد : امام كاظم عليه السلام به من فرمود : « مرد مؤمنى در ميان بنىاسرائيل بود ؛ همسايهء كافرى داشت كه به آن مؤمن كمك مىكرد و در دنيا به خوبى او را سرپرستى مىكرد . چون همسايه كافر از دنيا رفت خداوند خانهاى داخل دوزخ از گل براى او ساخت كه از گرماى دوزخ او را نگاه مىداشت و روزى او از غير دوزخ مىآمد . به او گفتند : پاداش بهخاطر آن است كه تو با همسايهء مؤمن خود با رفق و مدارا رفتار مىكردى و در دنيا به نيكى او را سرپرستى مىكردى ! » . « 2 »
هامش
( 1 ) - كافى : 2 / 367 .
( 2 ) - ثواب الأعمال : ص 203 .