سورهء طلاق
1 - علي بن ابراهيم در روايت ابوالجارود از امام باقر عليه السلام دربارهء آيهء :
« فَطَلِّقُوهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ »
آورده است : « عدّه ، همان پاك شدن از عادت ماهيانه است
« وَ أَحْصُوا الْعِدَّةَ »
« 1 » يعنى اينكه او ( زن ) را واگذارى تا وقتى كه عادت بيند و چون عادت ديد سپس پاك شده و غسل كند آن وقت طلاق دهيد طلاقى كه پيش از آن ، هم بسترى نشده و بر طلاق دادنش گواه بگيرى ! سپس اگر مرد خواست رجوع كند و بر رجوعش نيز گواه بگيرد در صورتى كه رجوع كرد چون خواست دوباره طلاق دهد ؛ چون عادت ديد و پاك شد و غسل كرد طلاق دوم را بدهد و بر طلاق دادنش شاهد بگيرد ، بدون اين كه با او هم بستر شود ، سپس اگر خواست رجوع كند ، بر رجوعش شاهد بگيرد .
آنگاه بگذارد تا عادت ببيند و پاك شود و چون غسل كرد طلاق سوم را دهد . در آن بين پيش از آن كه طلاق سوم را دهد او را تصرّف كرد و اگر خواست رجوع مىكند . اگر تغيير رأى داد خواست طلاق دهد عدّه نگاه مىدارد به خاطر طلاقى كه پيش از آن داده است و سنّت در طلاق همين طور است . طلاق جز به هنگام پاك شدن از عادتماهيانه و بدون نزديكى - چنان كه توضيح داده شد - ممكن نيست و هر وقت رجوع كرد بايد شاهد بگيرد . و اگر طلاق داد سپس رجوع كرد آن چه را كه تغيير رأى داده زن را نگاه مىدارد باز هم اگر دوباره طلاق داد و بعد رجوع كرد به خاطر
هامش
( 1 ) - طلاق / 1 : در زمان عدّه آنها را طلاق دهيد ( يعنى زمانى صيغه طلاق اجرا شود كه زن از عادت ماهيانه پاك شده و با همسرش نزديكى نكرده باشد ) و حساب عده را نگاه دارد ( در حقيقت اين دوّمين حكم يا دومين شرط طلاق است ) .