فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ »
. « 1 » » من تو را از عاقبت بخل آگاه خواهم كرد ؛ قوم لوط اهل شهرى ، همگى بخيلان حريص بر خوراك بودند ، از اين رو خداوند آنها را به درد بىدرمانى در شرمگاهشان مبتلا نمود و مجازات كرد » .
گفتم : چه مجازاتى كرد ؟ فرمود : « قوم لوط بر سر راه كاروانهايى بودند كه به شام و مصر مىرفتند ، هر رهگذرى بر آنها وارد مىشد ، آنها او را مهمان مىكردند .
چون اين واردين زياد شدند عرصه بر آنها تنگ شد و بخل و فرومايگى به سراغ آنها آمد و همين بخل آنها را وادار كرد بر اينكه هرگاه مهمانى بر آنها وارد مىشد - بدون اينكه علاقه و ميلى به اين كار داشته باشند - او را بىآبرو مىكردند ، اين كار را فقط براى اينكه نمىخواستند كسى بر آنها وارد شود ، انجام مىدادند .
اين رفتار ايشان در بين شهرها پيچيد و رهگذران مردم را برحذر مىداشتند . درنتيجه اين بخل باعث بلايى شد كه نمىتوانستند آن را از خود دور كنند ؛ در مورد شهوت و كششى كه در آنها بود به حدّى كه بين شهرها دنبال مردانى به آن منظور مىگشتند و در برابر به آنها چيزى مىدادند ! بنابراين كدام درد ، دشمنتر از بخل است ؟ چيزى زيانبارتر و در نزد خدا رسواتر و بدتر از آن نيست .
ابوبصير مىگويد : عرض كردم خداوند امر شما را اصلاح كند ! آيا اهل شهر لوط همگى اين چنين مبتلا بودند ؟ فرمود : آرى جز خانوادهاى از مسلمانان ، مگر اين كلام خدا را نشنيدهاى :
« فَأَخْرَجْنا مَنْ كانَ فِيها مِنَ الْمُؤْمِنِينَ
هامش
( 1 ) - حشر / 9 : كسانى كه از بخل و حرص خويش بازداشته شدهاند ، رستگارانند .