نافرمانى آنها از خدا نبود ، زيرا كه خداوند فرمود :
« ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِي كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ »
« 1 » يعنى وارد شام شويد ! آنها خوددارى كردند در نتيجه چهل سال سرگردان در سرزمين مصر و اطراف آن ماندند ، پس از چهل سال وارد شدند .
بيرون شدن آنها از مصر و ورودشان به شام نبود مگر پس از توبهء ايشان و رضاى خدا از ايشان .
و گفت : من نمىخواهم از غذاى پخته در ظرف آنجا بخورم و سرم را از خاك آنجا بشويم مبادا خاك آنجا باعث خوارى من شود و غيرت مرا از بين ببرد » . « 2 »
49 - از حبيب سجستانى به نقل از امام باقر عليه السلام آورده است ، فرمود :
« چون پسران آدم عليه السلام قربانى كردند ، قربانى يكى از آنها قبول شد و از ديگرى قبول نشد ؛ از هابيل پذيرفته شد و از قابيل پذيرفته نشد ، از اين بابت حسد شديدى بر دل او وارد شد و بر هابيل ستم كرد . همواره در كمين او بود و در پى خلوتى مىگشت تا اين كه دور از چشم آدم بر وى دست يافت و بر او يورش برد ، او را كشت . خداوند از سرگذشت آنها در كتاب خود ( قرآن كريم ) از گفتگوى بين آنها پيش از آن كه او را بكشد خبر داده است .
همين كه آدم عليه السلام از كشته شدن هابيل اطّلاع يافت به شدّت بىتابى كرد و اندوه سختى بر او وارد شد از اين رو به درگاه خدا شكوه برد ، خداوند به وى وحى كرد : من پسرى به تو خواهم داد كه جايگزين هابيل شود .
هامش
( 1 ) - مائده 21 / : ترجمه گذشت - م .
( 2 ) - تفسير عياشى : 1 / 505 .