« همانا خداى عزّوجل على عليه السلام را بين خود و بندگانش شاخص قرار داده است ؛ هر كه او را شناخت ( امامت او را شناخت و از او اطاعت كرد ) مؤمن است و هر كه انكار كرد ، كافر است و هر كه حق او را نشناخت گمراه است و هر كه در كنار او شاخص ديگرى را نصب كند مشرك است . و هر كه قائل به ولايت او باشد وارد بهشت گردد و هر كه او را دشمن بدارد وارد دوزخ گردد . » . « 1 »
21 - از جابر به نقل از امام باقر عليه السلام آورده است ، فرمود : « وقتى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم در روز غدير دست على عليه السلام را گرفت ، ابليس در ميان سپاهيانش فرياد برآورد به طورى كه هيچ كس از آنها در خشكى و دريا نماند مگر به نزد او آمدند و گفتند : اى سرور و آقاى ما ! مشكل و اندوه شما چيست تاكنون فريادى اين چنين وحشتناك از تو نشنيده بوديم ؟ !
ابليس گفت : اين پيامبر كارى كرد كه اگر به كمال و تمام برسد ديگر كسى معصيت خدا را نخواهد كرد !
گفتند : سرور ما ! تو براى آدم ( در برابر او ) بودى .
همين كه منافقان گفتند : او ( پيامبر ) از روى هواى نفس سخن مىگويد .
يكى از آنها گفت : مگر نديدى چشمانش به دور سرش مىچرخيد ؛ گويى كه ديوانه است ؛ منظورشان رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم بود . ابليس ( با شنيدن سخن منافقان ) فرياد بلندى كشيد و دوستانش را جمع كرد و گفت : مگر شما نمىدانستيد كه من قبلًا در برابر آدم بودم ؟ گفتند : آرى . گفت : آدم پيمانشكنى كرد ولى نسبت به پروردگار كفر نورزيد ، اما اينان هم
هامش
( 1 ) - كافى : 2 / 388 .