گرفته است كه آنان همان شيعيان ما هستند .
سپس فرمود :
« فَسَأَكْتُبُها لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ »
« 1 » يعنى از ولايت غير امام حق پرهيز كنند و باز مىفرمايد :
« يَجِدُونَهُ مَكْتُوباً عِنْدَهُمْ فِي التَّوْراةِ وَ الْإِنْجِيلِ »
مقصود پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم و وصىّ او و قائم عليه السلام است كه در وقت ظهور مردم را امر به معروف و نهى از منكر نمايد ؛ منكر يعنى انكار فضل امامت و دانسته آن را رد كردن . و
« يُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّباتِ » .
طيّبات يعنى فرا گرفتن علم را از اهلش بر آنها حلال كند
« وَ يُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبائِثَ »
و خبائث را بر ايشان حرام سازد يعنى سخنان مخالف و ناروا را بر ايشان تحريم نمايد
« وَ يَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ »
« 2 » و از دوش آنها بار سنگين گناهانى را كه پيش از معرفت فضل امام مرتكب شده و مأمور به آن نبودهاند از دوش آنها بردارد و چون فضل امام را شناختند و فهميدند ، خداوند بار سنگين يعنى همان گناهانشان را از دوش آنها برداشت . سپس نسبت آنها را بيان كرده و معرّفى نموده ، مىفرمايد :
« فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ
( يعنى به امام )
وَ عَزَّرُوهُ وَ نَصَرُوهُ وَ اتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ »
« 3 » يعنى آن كسانى كه از پرستش جبت و طاغوت اجتناب كردند ، و جبت و
هامش
( 1 ) - همان / 156 : من به زودى رحمتم را براى كسانى كه تقوا پيشه مىكنند ، مىنويسم .
( 2 ) - همان / 157 : پيامبرى كه علامات و نشانههاى او را در تورات و انجيل مشاهده مىكنند . وطيبات ؛ آنچه را كه طبع سليم مىپسندد براى آنها حلال و آنچه خبيث و تنفرآميز باشد براى آنها حرام مىشمرد و بارهاى سنگين را از دوش آنها بر مىدارد .
( 3 ) - اعراف / 157 : پس كسانى كه به او ايمان بياورند و او را بزرگ شمارند و در ابلاغ رسالتش يارىكنند و از نور آشكارى كه به او نازل شده است پيروى كنند بدون ترديد چنين اشخاصى رستگارند .