حوزهء پيروان خود را حفظ كند و در راه خدا چنانچه بايد جهاد كند و از رعيّت خود دفاع كند و از حريم خويش دشمن را دور سازد .
امام باقر عليه السلام فرمود : « اى برادر ، آيا تو خود را چنانچه وصف كردى ، مىدانى ؟ و دليلى از قرآن يا سخن رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم و نمونه تاريخى درستى بر آن دارى ؟ به راستى كه خداى عزّوجلّ حلال و حرام را مقرّر فرموده و دستورهاى لازم را داده و مثلهايى زده و سنّتى نهاده است .
براى امامى كه مسئول امر خود نموده ، ترديدى در انجام وظيفه لازم خود فراهم نكرده است تا قبل از وقت به انجام دستور او مبادرت ورزد يا پيش از موعد مقرّر در راه او به جهاد و مبارزه قيام كند ، خداى عزّوجلّ دربارهء شكار ( يك امر عادى ) مىفرمايد :
« لا تَقْتُلُوا الصَّيْدَ وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ »
« 1 » آيا كشتن شكار بيابان مهمتر است يا كشتن انسانهاى محترم كه خدا حرام كرده است .
خداوند براى هر چيزى وقتى را مقرّر كرده است تا برسد به شكار كردن ، مىفرمايد :
« وَ إِذا حَلَلْتُمْ فَاصْطادُوا ! »
« 2 » و فرموده است :
« لا تُحِلُّوا شَعائِرَ اللَّهِ
وَ لَا الشَّهْرَ الْحَرامَ »
« 3 »
بنابراين ماهها را شمارهء معينى دانسته و چهار ماه را از آنها ماههاى حرام مقرّر نموده است و فرموده :
« فَسِيحُوا فِي الْأَرْضِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَ اعْلَمُوا
هامش
( 1 ) - مائده / 95 : ( اى كسانى كه ايمان آوردهايد ) در حال احرام شكار نكنيد .
( 2 ) - همان / 95 : هنگامى كه از احرام بيرون آمديد صيد كردن براى شما مجاز است .
( 3 ) - همان / 2 : شعائر الهى را نقض نكنيد و حرام آنها را حلال نشماريد و احترام ماه حرام را نگهداريد .