تا براى مردم به شكل دو بشر ظاهر شوند و به آنها آنچه را كه خدا راجع به سحر فرموده است ، تعليم دهند ، از اين رو خداى عزّوجلّ ، فرمود :
« وَ ما يُعَلِّمانِ مِنْ أَحَدٍ »
آن سحر و راه بطلان آن را به كسى تعليم نمىدادند ، مگر اين كه قبلًا به شاگرد مىگفتند : ما وسيلهء آزمون توايم و آزمايش براى همه بندگان است تا خداى عزّوجلّ را از اين آموختهها اطاعت كنند و كيد و مكر ساحران را نقش بر آب نمايند كه نتوانند آنها را جادو كنند .
آنگاه فرمود : « مبادا كافر شوى » با به كاربستن اين سحر و در پى ضرر زدن به ديگران باشى و مردم را بر اين دعوت كنى كه معتقد شوند تو با سحر زنده مىكنى و مىميرانى و هر چه را كه جز خداى عزّوجلّ كسى قادر بر انجام آن نيست ، انجام مىدهى ! زيرا كه اين كار كفر است .
خداى عزّوجلّ فرمود :
« فَيَتَعَلَّمُونَ . . »
« 1 » يعنى جويندگان سحر از آن دو مىآموختند از آنچه كه شياطين بر ملك از نيرنگها نوشته بودند ، و از آنچه به دو فرشتهء بابل هاروت و ماروت نازل گرديد . از اين دو صنف چيزهايى را مىآموختند تا بتوانند ميان مرد و همسرش جدايى اندازند .
اين همان چيزى بود كه روش زيان رساندن به مردم را مىآموخت ؛ نحوهء كاربرد انواع حيلهها و طلسمها و موهومات را تعليم مىداد ، و ياد مىداد كه آن را در فلان جا زير خاك كنند و چنين كارى را بكنند تا زن به مرد علاقمند و مرد به آن زن علاقمند شود و سرانجام به جدايى آنها انجامد . اين بود كه خداى عزّوجلّ فرمود :
« وَ ما هُمْ بِضارِّينَ بِهِ مِنْ أَحَدٍ إِلَّا بِإِذْنِ
هامش
( 1 ) - بقره / 102 : از آن دو فرشته مطالبى را مىآموختند تا بتوانند ميان مرد و همسرش جدايىاندازند .