مُتَتابِعَيْنِ »
« 1 » .
و روزهء دوماه پياپى در مورد كسى كه مرتكب قتل غيرعمد شده باشد براى كسى كه دارد آزاد سازى برده واجب است به دليل قول خداى تعالى :
« وَ مَنْ قَتَلَ مُؤْمِناً خَطَأً فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ وَ دِيَةٌ مُسَلَّمَةٌ إِلى أَهْلِهِ . . .
فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيامُ شَهْرَيْنِ مُتَتابِعَيْنِ تَوْبَةً مِنَ اللَّهِ وَ كانَ اللَّهُ عَلِيماً حَكِيماً »
« 2 » سه روز روزه گرفتن براى كفّارهء قسم واجب است زيرا كه خداى عزّوجلّ فرموده است :
« فَصِيامُ ثَلاثَةِ أَيَّامٍ ذلِكَ كَفَّارَةُ أَيْمانِكُمْ إِذا حَلَفْتُمْ »
« 3 » . اين براى كسى است كه امكان غذا دادن به مستمندان را ندارد . تمام اين روزهها پياپى است نه پراكنده ، و روزه كسى كه براى تراشيدن سر ( در حج واجب ) مشكل دارد ،
هامش
( 1 ) - مجادله / 3 و 4 : كسانى كه همسران خود را ظِهار مىكنند ، سپس از گفتهء خود باز مىگردند بايد پيش از آميزش جنسى آنها ، بايد بردهاى را آزاد كنند ، و كسى كه توانايى ( آزاد كردن بردهاى را ) نداشته باشد ، دو ماه پياپى قبل از آميزش روزه بگيرد .
( ظهار : نوعى از طلاق در زمان جاهليّت بود ، اما طلاقى بود كه نه قابل برگشت بود و نه زن آزاد مىشد كه بتواند همسرى براى خود گزيند ، و اين بدترين حالتى بود كمه براى يك زن شوهردار ممكن بود ، رُخ دهد . در كتابهاى فقهى بابى به اين نام گشوده و مطرح است . ظهار يك عمل زشت جاهلى بود كه مرد با گفتن : تو نسبت به من به منزلهء مادرم هستى كه در آيه قبلى مىفرمايد : « آنها سخن زشت و باطل مىگويند . » سپس حكم آن را بيان فرمود - م .
( 2 ) - نساء / 92 : كسى كه مؤمنى را از روى خطا به قتل رساند ، بايد يك بردهء مؤمن را آزاد كند و خونبهايى به كسان او بپردازد ، مگر اينكه خاندان مقتول با رضايت خاطر از ديه بگذرند . . . . و آن كسى كه دسترسى ( به آزاد كردن برده ) ندارد ، دو ماه پى در پى روزه مىگيرد ، ( اين تبديل آزادى برده به دو ماه روزه نوعى تخفيف ) و توبه الهى است و خداوند همواره از هر چيز باخبر و دستوراتش مطابق حكمت است .
( 3 ) - مائده / 89 : سه روز روزه بگيرد كفارهء سوگندهاى شما اين است كه گفته شد .