آقاى من ! اينك اين منم با اين همه ترس و بيم ، به لطف خودت مرا ببخش و با پردهپوشى خود مرا گرامى دار و به بزرگوارى خويش از سرزنش من درگذر !
الهى ! اى آقاى من ! به من رحم كن آنگاه كه در بستر مرگ افتاده باشم ، دستهاى دوستانم مرا حركت مىدهد ! و به من رحم كن وقتى كه مرا روى تختهء غُسل قرار دهند و همسايگان صالحم مرا غسل دهند ! به من رحم كن آنگاه كه خويشاوندانم اطراف جنازهام را گرفتهاند ! و به من در آن خانه تاريك به وحشت و غربت و تنهائيم رحم كن ! آيا كسى جز مولايش بر بنده ، رحم مىكند ؟ ! »
سپس به سجده رفت و مىگفت : « خدايا ! به تو پناه مىبرم از آتشى كه حرارتش خاموش نمىگردد ، و تازگيش كهنه نمىشود و تشنهء آنجا سيراب نمىگردد ! »
و صورت راستش را برگرداند و گفت : « خدايا صورتم را در آتش دگرگون نساز ! پس از به خاك ساييدن و سجده كردنم براى تو بدون هيچ منّتى از جانب من نسبت به تو ، بلكه سپاس منّت از جانب تو بر من است » .
آنگاه صورت چپ را برگرداند و گفت : « خدايا به كسى كه بدى كرده و مرتكب گناه شده است و ذليل و خوار به گناه خود اعتراف دارد رحم كن ! »
سپس دوباره به حال سجده برگشت و عرض كرد : « خدايا اگر من بندهء بدى هستم تو پروردگار خوبى بنابراين مرا ببخش ! » . صد بار اين كلمه را تكرار كرد .
طاووس مىگويد : من با مشاهدهء اين حال امام عليه السلام گريستم و صداى گريهام بلند شد ، در نتيجه آن حضرت متوجه من شد ، پرسيد : « يمانى ! چرا گريه مىكنى ، مگر اينجا جايگاه گنهكاران نيست ؟ ! »
مسند الإمام السجاد (ع) (مسند امام سجاد ع) (فارسى) — صفحة 162
مساهمون: الشيخ عزيز الله عطاردي
ص١٦٢