94 - شيخ صدوق از سعيدبن مسيّب نقل كرده است ، مىگويد : از علي بن حسين عليهما السلام راجع به قول خداى عزّوجلّ :
« وَ لَوْ لا أَنْ يَكُونَ النَّاسُ أُمَّةً واحِدَةً »
« 1 » پرسيدم .
فرمود : « منظور آن است كه امّت محمد صلى الله عليه و آله و سلم اگر همگى يك دين داشتند ، همه كافر بودند
« لَجَعَلْنا لِمَنْ يَكْفُرُ بِالرَّحْمنِ لِبُيُوتِهِمْ سُقُفاً مِنْ فِضَّةٍ وَ مَعارِجَ عَلَيْها يَظْهَرُونَ »
« 2 » و اگر با امّت محمد صلى الله عليه و آله و سلم چنين كرده بود هر آينه مؤمنان غمگين غمگين مىشدند و از اين بابت اندوهگين بودند و با ايشان ازدواج نمىكردند و وارث ايشان نمىبودند » . « 3 »
از سورهء دخان
95 - از محمدبن مسلم ، به نقل از ابوجعفر عليهما السلام آورده است ، مىگويد :
« علي بن حسين عليهما السلام مىفرمود : هر مؤمنى كه اشك چشمانش براى شهادت حسينبن على عليهما السلام جارى شود بقدرى كه بر گونههايش روان گردد خداوند او را در غرفهاى از بهشت منزل دهد كه مدّتهاى زيادى در آنجا بماند ، و هر مؤمنى كه اشك چشمانش سرازير شود بقدرى كه بر گونهاش جارى گردد ، به خاطر آزارى كه در دنيا از دست دشمن به ما رسيد ، خداوند او را در جايگاه صدق در بهشت منزل دهد !
هامش
( 1 ) و 2 - زخرف / 33 : اگر ( تمكّن كفّار از مواهب مادى ) سبب نمىشد كه همهء مردم امت واحد ( گمراهى ) شوند ما براى كسانى كه به خداى رحمان كافر مىشدند ، خانههايى قرار مىداديم با سقفهايى از نقره و نردبانهايى كه از آنها بالا روند !
( 2 )
( 3 ) - عللالشّرايع : 2 / 276 .