الْعامِلِينَ »
« 1 » سپس از دنيا رفت » .
فرمود : « آنگاه خداى متعال مىفرمايد :
« وَ تَرَى الْمَلائِكَةَ حَافِّينَ مِنْ حَوْلِ الْعَرْشِ »
« 2 » يعنى : پيرامون عرش را احاطه كردهاند ، پروردگارشان را حمد و ستايش مىگويند و بين ايشان به حق حكم فرمايد ! كنايه از اهل بهشت است با اين لفظ ماضى آورده است ولى معناى آن مستقبل است :
« وَ قِيلَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ
« 3 »
» .
« 4 »
از سورهء مؤمن
91 - علي بن ابراهيم از سليمان بن داوود در حديث مرفوعى نقل كرده ، مىگويد : مردى خدمت علي بن حسين عليهما السلام رسيد و چند مسأله پرسيد ، سپس بازگشت تا از مسائل ديگرى نظير آنها بپرسد ، علي بن حسين عليهما السلام فرمود : « در انجيل نوشته شده است : علم به چيزى را كه نمىدانيد نجوييد ! در حالى كه هنوز به آنچه مىدانيد عمل نكردهايد ! زيرا كه عالم اگر به علمش عمل نكند جز اينكه او را از خدا دور كند سودى به حال او ندارد .
سپس فرمود : بر تو باد به قرآن ! زيرا كه خداوند بهشت را به دست قدرت
هامش
( 1 ) و 2 - زمر / 74 و 75 : آنها مىگويند : حمد و ستايش مخصوص خداوندى است كه به وعدهء خويش دربارهء ما وفا كرد و زمين ( بهشت ) را ميراث ما قرار داد ، ما هر جاى از بهشت را بخواهيم منزلگاه خود قرار مىدهيم ، چه نيكوست پاداش عمل كنندگان ! و فرشتگان را مىبينى كه بر گرد عرش حلقه زدهاند و با ستايش پروردگارشان را تسبيح مىگويند . . . در آن روز گفته خواهد شد كه حمد مخصوص پروردگار جهانيان است .
( 2 )
( 3 ) - زمر / 74 .
( 4 ) - تفسير قمى : 2 / 254 .