باز و بسته مىكردند ، باز هم مشكل بود پس به پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم ماجرا را گفتند ، فرمود : « به خدايى كه جان محمد در دست اوست او را چهل فرشته در اين كار يارى كردند . » .
نقل كردهاند كه اميرالمؤمنين عليه السلام در نامهء خود به سهلبن حنيف مىگويد : « به خدا سوگند كه من در خيبر را با توان جسمى و نيروى تغذيه از جا نكندم و آن را چهل ذراع به پشت سر نينداختم مگر اينكه با نيروى ملكوتى و نفسى كه وسيلهء نور پروردگار روشنى بخش بود تأييد شدم !
آرى من نسبت به احمد صلى الله عليه و آله و سلم چون پرتوى از شعاعم ! به خدا سوگند كه اگر تمام عرب بر پيكار من پشت به پشت دهند ، هرگز من پشت بر آن پيكار نخواهم كرد ، و اگر فرصتى پيدا كنم كسى از آنها را باقى نمىگذارم ! و كسى كه باكى ندارد چه وقت مرگ او فرا مىرسد ، دلش در شدايد و بحرانها آرام است . » .
( صدوق پس از نقل حديث مىنويسد : ) اين حديث و تمام نامهء على عليه السلام را ( پس از نقل سلسله سند ) يونسبن ظبيان ، از امام صادق جعفربن محمد ، از پدرش ، از قول جدش ( امام سجّاد ) عليهما السلام نقل كرده است . « 1 »
43 - همو از ثابت بن دينار ثمالى از قول سيد العابدين علي بن حسين از پدرش عليهما السلام نقل كرده است ، مىفرمايد : « روزى رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم به على عليه السلام نگريست ، در حالى كه آن حضرت در ميان جمعى از اصحابش رو به پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم مىآمد ، فرمود : هر كه بخواهد به يوسف عليه السلام در جمالش و به ابراهيم عليه السلام در بخشندگيش و به سليمان عليه السلام در شادابيش و
هامش
( 1 ) - امالى صدوق : ص 307 .