هؤلاء من المسلخ ، فهل يجوز لهذا الرّجل أن يؤخّر إحرامه إلى ذات عرق فيحرم معهم لما يخاف الشهرة أم لا يجوز أن يحرّم إلّا من المسلخ ؟
الجواب : يحرم من ميقاته ، ثمّ يلبس [ الثّياب ] ويلبّي في نفسه ، فإذا بلغ إلى ميقاتهم أظهر .
وعن لبس النعل المعطون فإنّ بعض أصحابنا يذكر أنّ لبسه كريه .
( الجواب : جائز ذلك ولا بأس به ) .
وعن الرجل من وكلاء الوقف يكون مستحلّا لما في يده لا يرع عن أخذ ماله ، ربما نزلت
شرح
جايز است كه احرامش را عقب بيندازد تا برسند به ذات عرق « 1 » وبراي اينكه شناخته نشود آنجا احرام ببندد يا اينكه اين عمل جايز نيست ومىبايست از مسلخ احرام ببندد ؟
پاسخ : از ميقات خودش احرام ببندد ، بعد روى آن لباس پوشيده ودر دل خودش لبيك را بگويد ، آنگاه كه به ميقات آنها رسيد ، احرامش را ظاهر كند .
آيا پوشيدن نعل معطون [ كفشى كه از پوست بو گرفته ، درست مىشود ] كه بعضي از بزرگان ما آن را مكروه مىدانند ، جايز است يا نه ؟
پاسخ : جايز است واشكالى ندارد .
واز مردى كه از متصديان ومتوليان وقف است وآنچه را كه در دست اوست حلال مىشمارد [ از أموال وقفى در مصارف شخصي خودش استفاده مىكند ] وپرهيز وتقوى ندارد ، آيا مىشود از مال أو گرفت ؟ وچهبسا گاهى أوقات به محل سكونت أو مىروم
هامش
( 1 ) . در بين مكة ومدينه ، دومين ميقاتى كه حجاج از آنجا احرام مىبندند وحدودا يكصد كيلومتر از مكة دور است .
وادى عقيق نام دارد ، اين مكان ميقات أهل عراق است واز سمت عراق اوّلين جايگاه در اين وادى [ مسلخ ] نام دارد ووسط آن [ عمرة ] وقسمت آخر آن به [ ذات عرق ] معروف است . شيعيان از مسلخ احرام مىبندند وأهل سنّت از ذات عرق ودر مواردى كه تقيّه ايجاب كند ، احرام را بايد تا ذات عرق تأخير انداخت . در اين صورت حاجى بايد مخفيانه لبيك بگويد ولباس هم بپوشد تا برسد به ذات عرق .