فبينا نحن عنده نأكل إذ دخل البوّاب مستبشرا ، فقال له : فيج العراق لا يسمّى بغيره - فاستبشر القاسم وحوّل وجهه إلى القبلة ، فسجد ودخل كهل قصير يرى أثر الفيوج عليه ، وعليه جبّة مصريّة ، وفي رجله نعل محامليّ ، وعلى كتفه مخلاة .
فقام القاسم فعانقه ووضع المخلاة عن عنقه ، ودعا بطشت وماء فغسّل يده وأجلسه إلى جانبه ، فأكلنا وغسّلنا أيدينا ، فقام الرّجل فأخرج كتابا أفضل من النصف المدرج ، فناوله القاسم ، فأخذه وقبّله ودفعه إلى كاتب له يقال له ابن أبي سلمة ، فأخذه أبو عبد اللّه ففضّه وقرأه حتّى أحسّ القاسم بنكاية .
فقال : يا أبا عبد اللّه خير ؟ فقال : خير ، فقال : ويحك خرج فيّ شيء ، فقال أبو عبد اللّه : ما تكره فلا ، قال القاسم : فما هو ؟ قال : نعي الشيخ إلى نفسه بعد ورود هذا الكتاب بأربعين يوما ،
شرح
روزى در خدمت ايشان مشغول خوردن غذا بوديم كه دربان با خوشحالى وارد شد وخطاب به قاسم بن علا گفت : پيك عراق آمده است . قاسم با خوشحالى متوجّه قبله شد وسجده شكر بهجا آورد . بعد پيرمرد كوتاهقدى كه مشخصات پيك را داشت وجبّهء مصرى وكفش محاملى پوشيده بود ، وخورجينى روى دوشش داشت داخل شد . قاسم با ديدن أو برخاسته وبا أو معانقه وروبوسى كرد وخورجينش را از گردنش باز كرد ، وآب وتشت طلب كرد ودست أو را شسته ودر كنار خودش نشاند . ما هم غذايمان را خورديم ودستمان را شستيم . مرد قاصد برخاست ونوشتهاى را كه از نصف ورق لوله شده بيشتر بود ، بيرون آورد وبه قاسم سپرد . قاسم نوشته را گرفت وبوسيد وبه كاتبى كه أو را ابن أبي سلمة صدا مىزد داد . أبو عبد اللّه نامه را باز كرد [ مهرش را برداشت ] وقرائت كرد تا اينكه قاسم احساس كرد كه كاتب گريه مىكند . بنابراين گفت : اى أبا عبد اللّه [ ابن أبي سلمة ] چه شده است ؟ گفت : خير است . قاسم گفت : اى واي در مورد من چيزى نوشته است ؟ أبو عبد اللّه گفت : چيزىكه ناخوشايند باشد ، نه . قاسم گفت : پس چه نوشته ؟ كاتب گفت : خبر وفات شيخ است كه چهل روز پس از رسيدن اين نامه است وبراي أو