وإذا هو برجلين قد أدخلا إلى السجن وردّ الباب وأقفل ، فدنا منهما فقال : من أنتما ؟ فقال أحدهما : ( نحن قوم من الطالبيّة حبسنا فقال : من أنتما ؟ فقال ) أنا الحسن بن عليّ وهذا جعفر بن عليّ ، فقال : لهما جعلني اللّه فدا كما إن رأيتما أن تدخلا البيت ، وبادر إلينا وإلى أبي هاشم فأعلمنا ودخلا .
فلمّا نظر إليهما أبو هاشم قام عن مضربة كانت تحته فقبّل وجه أبي محمّد عليه السّلام وأجلسه عليها وجلس جعفر قريبا منه ، فقال جعفر : وا شطناه بأعلى صوته - يعني جارية له - فزجره أبو محمّد عليه السّلام وقال له : اسكت وأنّهم رأوا فيه آثار السكر وأنّ النوم غلبه وهو جالس معهم ، فنام على تلك الحال .
شرح
محل درب زندان رفت ، درب زندان باز شد ودو مرد را به داخل زندان انداختند ودرب را بسته وقفل كردند . [ دوست ما ] نزديك آنها شد وپرسيد : شما چه كسى هستيد ؟ يكى از آنها گفت : ما طايفهاى از طالبيين هستيم كه زندانى شدهايم . [ دوباره ] پرسيد : نام شما چيست ؟ گفت : من حسن بن علي هستم واين هم برادرم جعفر بن علي است .
دوست ما به آنها گفت : خداوند مرا فداى شما كند ، اگر صلاح مىدانيد به خانه من [ محل حبس ما ] داخل شويد . پس نزد ما وأبى هاشم آمد وبه ما خبر داد ، بعد آن دو وارد شدند .
تا أبو هاشم آنها را ديد از روى زيراندازى كه داشت برخاسته وچهره مبارك أبى الحسن عليه السّلام را بوسيد وحضرت را روى زيراندازش نشاند وجعفر هم نزديك وى نشست .
جعفر با صداى بلند ، كنيزش را صدا زد وگفت : وا شطناه . أبو محمّد عليه السّلام أو را تنبيه كرده وبه أو فرمودند : ساكت باش ! زندانيان هم ديدند كه آثار مستى در جعفر بود ودر حالي كه همراه زندانيان نشسته بود ، خواب بر أو غلبه كرده ودر همان حال هم خوابيد .