الغيبة ( فارسي ) — صفحة 258
فأمّا حين يذهب كلّ قرّ * فسربال خفيف أو رداء إذا عاش الفتى مائتين عاما * فقد أودى المسرّة والفتاء ومنهم : المستوغر بن ربيعة بن كعب بن زيد ( بن ) مناة عاش ثلاثمائة وثلاثين سنة ، حتّى قال : ولقد سئمت من الحياة وطولها * وعمّرت من بعد السنين سنينا مائة أتت من بعدها مائتان لي * وعمرت من عدد الشهور سنينا هل ما بقي إلّا كما قد فأتنا * يوم يكرّ وليلة تحدونا ومنهم : أكثم بن صيفي الأسدي عاش ثلاثمائة سنة وثلاثين سنة ، وكان ممّن أدرك 2 - امّا وقتي كه هواي سرد رفت ، پس شلوار نازك يا رداء كافى است . 3 - زماني كه جوان دويست سال زندگى كرد ، پس خوشحالى ولذايذ جوانى را از دست داده است . « مستوغر بن ربيعه » واز جمله كساني كه عمر طولانى داشته ، مستوغر بن ربيعه بن كعب بن زيد بن مناة است كه 330 سال عمر كرده ، تا آنجا كه خودش گفته است : 1 - از زندگى وطولانى شدن آن دلگير شدهام چون بعد از سالها ، بازهم سالهاى زيادى عمر كردم . 2 - بعد از دويست سال ، صد سال ديگر هم آمد ، به عدد ماهها ، سالها عمر كردم . 3 - آيا آنچه كه باقي مانده غير از اين است كه گذشته است ؟ روزها تكرار مىشود وشب [ با تكرارش ] عمر ما را محدود مىكند . « أكثم بن صيفي » يكى ديگر از كهنسالان ، أكثم بن صيفي اسدى است . أو هم 330 سال عمر كرد ، واز كساني بود كه عصر رسول خدا صلّى اللّه عليه واله را درك كرده وايمان هم آورده بود ، ولى پيش از