ج : عبور از سرزمين مورچگان
وَ حُشِرَ لِسُلَيْمانَ جُنُودُهُ مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ وَ الطَّيْرِ فَهُمْ يُوزَعُونَ . حَتَّى إِذا أَتَوْا عَلى وادِ النَّمْلِ قالَتْ نَمْلَةٌ يا أَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوا مَساكِنَكُمْ لا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمانُ وَ جُنُودُهُ وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ . فَتَبَسَّمَ ضاحِكاً مِنْ قَوْلِها وَ قالَ رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَ عَلى والِدَيَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاهُ وَ أَدْخِلْنِي بِرَحْمَتِكَ فِي عِبادِكَ الصَّالِحِينَ
[ 1 ] سپاهيان سليمان به هنگام سفر گرد آورده شد آنها در مكان خود نگاه داشته شدند تا متفرق نگردند سپس سليمان و لشگريانش به وادى مورچگان رسيدند . بزرگ آنها خطاب به مورچگان گفت : بخانههاى خود درآئيد تا سليمان و سپاهيانش شما را پايمال نكنند چرا كه آنها متوجه حضور شما نيستند . سليمان از گفتار آن مورچه تبسمى كرد و گفت : خداوندا مرا بر نعمتى كه به من و والدينم ارزانى داشتهاى توفيق ده تا شكرت را ادا نمايم و عمل شايستهاى را بجاى آورم كه مورد
هامش
[ 1 ] سورهء نمل - آيهء 17 - 19 .