دو گروه ديگر به همراه طالوت و داود از آب گذشتند و در آنسو با لشكريان جالوت مواجه شدند آن عده از سربازان طالوت كه مشتى از آب نوشيده بودند با مشاهده عظمت سپاه جالوت گفتند امروز ما را در برابر آنها توانى نخواهد بود اما گروه ديگر كه لب به آب چشمه نزده بودند فرياد برآوردند كه چه بسا گروهى بسيار كم به اذن خداوند بر لشكر انبوه چيره شوند .
فَلَمَّا جاوَزَهُ هُوَ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ قالُوا لا طاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجالُوتَ وَ جُنُودِهِ قالَ الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا اللَّهِ كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ
. . .
رَبَّنا أَفْرِغْ عَلَيْنا صَبْراً وَ ثَبِّتْ أَقْدامَنا وَ انْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرِينَ
[ 1 ] در اين لحظه داود به جالوت كه سوار بر فيلى بود و تاجى از ياقوت بر سر داشت نزديك شد او ابتدا سنگى را در ميان سنگ قلاب خويش قرار داده و به طرف ميمنه سپاه جالوت پرتاب كرد به لطف خداوند آن سنگ با عظمت در ميان سپاهيان دشمن فرود آمد و باعث پراكنده شدن آنها گرديد سپس داود به همين ترتيب سنگى را به ميسره سپاه جالوت پرتاب كرد و باعث هزيمت آنها شد و در مرحله سوم با سنگ قلاب خود پيشانى جالوت را هدف قرار داد شدت ضربه وارده به حدى بود كه ياقوت تاج در داخل مغز جالوت فرو رفت و باعث هلاكتش گرديد
فَهَزَمُوهُمْ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ قَتَلَ داوُدُ جالُوتَ وَ آتاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ وَ الْحِكْمَةَ . . .
[ 2 ] [ 3 ] مرحوم طبرسى در توضيح آيه
إِذْ قالُوا لِنَبِيٍّ لَهُمُ
مىگويد : ميان مفسران اختلاف نظر وجود دارد كه منظور از پيامبر بنى اسرائيل در اين مقطع زمانى كيست بعضى او را أشموئيل خواندهاند كه معادل آن در زبان عربى اسماعيل است و اشموئيل در قاموس تورات به معناى مستجاب الدعوه مىباشد . طبرسى در ادامه مىگويد :
پيرامون آيه
ابْعَثْ لَنا مَلِكاً نُقاتِلْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ
و علت در خواست بنى اسرائيل براى نبرد نيز اختلاف نظر وجود دارد بعضى از مفسرين عقيده دارند علت در خواست بنى اسرائيل ظلم و ستم فاحشى بود كه از طرف پادشاهان جبار بر آنها وارد گشت گروهى ديگر معتقدند آنها از اشموئيل كمك خواستند سر كردهاى را به يارى آنها فرستد تا به جدال با عمالقه بپردازند . [ 4 ]
هامش
[ 1 ] سوره بقره - آيات 249 و 250 .
[ 2 ] سورهء بقره - آيهء 251 .
[ 3 ] تفسير قمى - ج 1 - ص 81 .
[ 4 ] مجمع البيان - مجلد 1 - ج 2 - ص 610 .