الف : داستان لقمان و حكمتهاى او
وَ لَقَدْ آتَيْنا لُقْمانَ الْحِكْمَةَ أَنِ اشْكُرْ لِلَّهِ وَ مَنْ يَشْكُرْ فَإِنَّما يَشْكُرُ لِنَفْسِهِ وَ مَنْ كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ حَمِيدٌ
[ 1 ] « حماد » به نقل از امام صادق ( ع ) مىگويد : حكمتى را كه خداوند به لقمان عطا نمود نه به خاطر جاه و مقام و نه حب ثروت است بلكه بدانجهت مىباشد كه او مردى با تقوا و خدا ترس بود بيشتر اوقات خويش را به تفكر مىگذرانيد ، هيچگاه در طول روز نمىخوابيد و هيچكس او را به هنگام بول و غائط و غسل مشاهده نكرد .
هيچيك از امور دنيا او را به وجد شديد و حزن عميق وا نمىداشت و ابدا ديده نشد كسى را مورد تمسخر و مزاح قرار دهد او بارها ازدواج نمود و صاحب فرزندان بيشمارى شد اما بيشتر آنها در سنين خردسالى از دنيا رفتند و او بر هيچيك از عزيزانش زارى نكرد . هرگاه دو نفر به مخاصمه با يكديگر مىپرداختند به عنوان
هامش
[ 1 ] سورهء لقمان - آيهء 12 .