« مفضل بن عمر » مىگويد به خانه امام صادق ( ع ) آمديم و ايشان را مشاهده كرديم كه به زبان سريانى جملاتى را بيان نموده و اشك مىريزند هنگاميكه از ايشان علت را پرسيديم فرمودند : الياس پيامبر را به خاطر آوردم او يكى از بندگان صالح بنى اسرائيل بود كه در مناجات خويش با خداوند مىگفت پروردگارا آيا بعد از آنكه روزها را به تشنگى و شبها را به بيدارى گذرانده و گونه خويش را بر خاك آستانت ماليدم باز هم مرا به عذابت مبتلا خواهى نمود . خداوند نيز به او وحى فرستاد كه مطمئن باشد هيچگاه به عذاب خويش گرفتارش نخواهد كرد . الياس مجدداً مناجات خويش را تكرار نمود و ذات بارى تعالى به او خطاب كرد كه اى بنده من وقتى ما وعده نموديم حتما بدان جامه عمل خواهيم پوشانيد . قسمتى از مناجات الياس اين گونه است . « أتراك معذبى بنارك و قد أظمأت لك هو أجرى ؟ أتراك معذبى و قد غفرت لك فى التراب وجهى ؟ اتراك معذبى و قد اجتنبت لك المعاصى ؟ اتراك
قصص الأنبياء (داستان پيامبران يا قصه هاى قرآن از آدم تا خاتم) (فارسى) — صفحة 451
مساهمون: السيد نعمة الله الجزائري
ص٤٥١